Er is iets wat me al een tijdje opvalt, maar ik heb nog nooit de moeite genomen om er een blogje over te schrijven. Nu doe ik dat tóch. Het zit me namelijk tot híér. *zwaait met handen hoog boven hoofd*
Ik ben opgegroeid met dieren. Al vanaf mijn geboorte zijn we nooit lang huisdierloos geweest. Een konijn, cavia's, een hondje en hamsters: Ze zijn allemaal voorbij gekomen. En van jongs af aan is mij die verantwoordelijkheid bijgebracht: Een dier is een levend wezen. Als je een dier neemt, neem je die voor de rest van zijn/haar leven. Die dump je niet bij de eerste de beste tegenslag, of als het toch niet helemaal is wat je ervan verwacht had. Met een ziek dier ga je naar de dierenarts, of het nou een dwerghamster of een Sint Bernard hond is. Klein of groot maakt niet uit, een dier heeft gevoel en jíj, als eigenaar, bent verantwoordelijk voor zijn welzijn.
Deze opvatting schijnt tegenwoordig erg zeldzaam te zijn. Ik zie de laatste tijd zó veel mensen die bedenken: Ik wil een hond! En diezelfde week er nog één van marktplaats halen. Vervolgens hebben ze torenhoge dierenartskosten, omdat het beestje van een broodfokker vandaan komt en 9 van de 10 keer gewoon niet gezond is. Na een paar maanden is het beestje 'toch niet wat ze ervan verwachtten,' is er 'geen tijd meer voor,' of wordt het beestje om een andere reden weer gedumpt. Moet je een hond zindelijk maken?! Uitlaten? Kun je hem niet de hele dag opsluiten in de bench omdat hij anders in de weg loopt? Oh... Tsja, dat wisten we niet, dan dumpen we hem maar. Moet je een hamsterkooi verschonen? Moet een cavia af en toe zijn kooi uit voor wat aandacht? Ja, da-hag. Op marktplaats ermee.
Ik word kotsmisselijk van dat soort mensen. Toen wij een hondje namen, hebben we meer dan een jaar op de wachtlijst gestaan bij een hobbyfokker. Het teefje was nog niet eens drachtig toen wij ons al aanmeldden. En zelfs dáár ging nog een zoektocht aan vooraf, want we wilden zeker weten dat we kozen voor een ras dat geschikt was voor ons en onze levensstijl. We hebben een fokker gekozen waar we goede verhalen over hoorden, en waar we zelf ook een goed gevoel bij hadden. Deze fokker wist alles van haar beestjes, en toen de pups eenmaal geboren werden kon ze ons al na een paar weken vertellen welk ukkie het beste bij ons zou passen. We hadden immers aangegeven dat we een rustig hondje wilden. En inderdaad: We hebben bijna 12 jaar plezier gehad van onze Dayna.
Helaas schijnen wij één van de weinigen te zijn die er zo over denken. Steeds meer dieren worden afgedankt via marktplaats, naar het asiel gebracht of - nóg makkelijker - gewoon gedumpt in het bos of vrijgelaten in het park. Laatst op marktplaats stond er serieus één of andere malloot die een hamster wilde ruilen voor een cavia. Het sneue is, dat deze 'dumpers' vaak binnen no time weer een ander dier hebben. Om weer net zo hard te lozen als dat het óók niet is. Het is triest, zeer triest.
Posts tonen met het label (Huis)dieren. Alle posts tonen
Posts tonen met het label (Huis)dieren. Alle posts tonen
maandag 24 september 2012
dinsdag 14 augustus 2012
Laat mij voor jou zijn!
Door Miek is Uniek!
Laat mij je beertje zijn,
zodat je tegen mijn warme vacht in slaap kunt vallen
Laat mij je aapje zijn,
zodat je weg kunt kruipen in mijn lange armen
Laat mij je olifantje zijn,
zodat ik altijd voor je kan zorgen
Laat mij je girafje zijn,
zodat ik voor jou gevaar kan bespeuren
Laat mij je hele dierentuin zijn!
zondag 12 augustus 2012
Verstoppertje
Door Miek is Uniek!
We spelen verstoppertje, jij en ik. Soms doet je familie ook nog mee. Ik
verstop mij onder mijn deken, toch weten jullie mij te vinden. Dan
verstoppen jullie je, ik ga jullie zoeken. Het is niet zo'n grote
ruimte, minder dan 20 kubieke meter, maar jullie zijn meesters in het
verstoppen. Toch ben ik een hele goede zoeker. Helaas, als ik jullie
vind, gaan jullie er weer snel vandoor, zonder dat ik jullie heb gebuut.
En als ik jullie dan buut, dan laten jullie zo'n gore bende achter.
Bloed, benen, vleugels.. het zit echt overal! Meestal is het niet eens
mijn bloed, dat vind ik nog wel het ergste.
Laatst had ik een goede vondst. Daar zat jij, de snelste en de
geniepigste, op mijn plafond. Toen ik bijna bij je was, vloog je weg,
onder een poster. Ik rees mijn boek op en sloeg zo hard als ik kon. Nu
ben je er niet meer, maar ik zal er niet om rouwen. Jullie hebben mijn
nachtrust al meer dan genoeg verstoord.
zondag 8 juli 2012
Hamstereeeen!
Tijd voor wat nieuwe Instagram-foto's van mijn hamsterkinderen! Voor wie me wil followen: jenniiej91. Maar pas op; ik plaats véél hamsterfoto's!
 |
| Védor |
 |
| Védor |
 |
| Nessarose |
 |
| Nessarose |
zondag 24 juni 2012
Dag lieve Dayna (2)
Velen zullen het wel meegekregen hebben: Afgelopen vrijdag hebben we, toch nog vrij onverwachts, mijn lieve hondenmeisje in moeten laten slapen. Dayna was al vrij oud, bijna 12, en het ging de laatste tijd niet zo goed meer met haar. Een paar maanden geleden werd er cushing disease vastgesteld, iets waar ze veel last van had. Kort gezegd maakte haar lichaam teveel van een bepaald stofje aan, een soort prednison, waardoor ze (net als haar baasje!) last kreeg van vreetbuien, flink aankwam, veel moest drinken en plassen en nog meer ongemakken. Haar bloedwaarden waren zo hoog dat ze niet meer te meten waren, dus direct gestart met de medicatie. Binnen een week hadden we een compleet ander hondje! De medicatie sloeg ontzettend goed aan, Dayna begon weer te spelen in plaats van de hele dag voor pampus op de bank liggen. Ze zat een stuk lekkerder in haar vel. En voor haar baasjes was dat natuurlijk ook erg fijn om te zien!
Nog geen week geleden merkten we ineens dat Dayna wat sipjes was. Ze was een paar dagen bij oma wezen logeren, en toen ze terugkwam was ze nogal uit haar hum. Ze wilde niet meer zo goed eten, alleen als ik naast haar zat en haar aanmoedigde ging haar bak leeg. Verder had ze ook geen zin meer om naar buiten te gaan en begon ze veel te drinken, zó veel dat we er soms zelfs midden in de nacht met haar uit moesten. Ze verloor ons niet meer uit het oog en wilde continu contact. Steeds tegen ons aan liggen, bijna op het irritante af, want regelmatig gebeurde het dat er iemand bijna zijn nek brak over het hondje.
We dachten eerst dat ze een beetje heimwee had naar oma, misschien. Ze wordt daar heerlijk verwend en oma werd opgebeld met de vraag wat ze de hond te eten had gegeven, want het verwende dametje weigerde haar brokken nu te eten! Maar oma wist van niks.
Vrijdagochtend moest mijn moeder naar de dierenarts om medicijnen voor Dayna te halen, tegen de cushing. Toen ze het verhaal uitlegde, vreesde de dierenarts meteen suikerziekte. Twee weken eerder was er nog bloed geprikt en was haar suiker prima, maar toch kregen we een staafje mee om het te testen. Mama ving wat urine op, hield het staafje erin, en ja hoor... De dierenarts had gezegd dat als het staafje bruin uitsloeg, Dayna acute suiker had. Het staafje slóég bruin uit. En niet zomaar bruin, nee, echt knalsuperdonkerbruin. Eigenlijk voelden we toen al aan dat dit niet lang meer zou gaan duren, ondanks dat je dat niet wilt denken.
Om kwart over 12 moesten we met Dayna bij de dierenarts zijn. Eigenlijk had de dierenarts een vrije dag, maar ze maakte voor ons een uitzondering. Dayna is de afgelopen weken zo vaak bij haar in de praktijk geweest, vanwege de cushing, de controles daarvoor, een ontstoken oogje en allerlei andere kwaaltjes... De dierenarts wist dat het serieus was en dat hier niet lang mee gewacht moest worden. Het plan was dat ze bloed zou prikken om te bepalen hoe hoog Dayna's suiker was, en dan insuline spuiten zodat we Dayna in ieder geval nog het weekend door zouden kunnen helpen. Dan zouden we moeten beslissen of we hiermee verder wilden, of dat we Dayna die maandag in zouden laten slapen. Want moet je een hondje van bijna 12, wat al zoveel ellende heeft meegemaakt, nog gaan pesten met injecties insuline? Was ze niet gewoon op? Moesten we haar niet gewoon rust gunnen, haar laten gaan?
Alles veranderde toen we, voordat we naar de dierenarts gingen, Dayna bloed begon te poepen. In de auto op weg naar de dierenarts wisten we eigenlijk al dat het klaar was. Dayna lag slapjes bij mij op schoot; de pit was eruit. Ik heb mijn vader gebeld, ik heb Miek gebeld, en toen waren we bij de dierenarts. Die zei eigenlijk wat we al vermoedden: Het was niet humaan om Dayna nog het weekend door te gaan zeulen; iets wat we zelf ook al wel wisten. Als ze niet ook nog bloed was gaan poepen, had het nog gekund. Maar nu ook haar darmen het op hadden gegeven, moesten we doen wat het beste voor ons meisje was.
We mochten haar nog een paar uurtjes meenemen om afscheid te nemen. 's Avonds om kwart over 6 mochten we terugkomen voor Dayna's laatste bezoekje aan de dierenarts.
Die laatste uren waren zwaar. We zijn even langsgegaan bij oma, die zich groot hield, maar ik durf te wedden dat ook zij een flink potje heeft zitten janken toen we weg waren. Bij mij kwam de klap pas toen Dayna voor het laatst bij oma door de gang liep. "De laatste keer bij oma," zei ik, en alsof Dayna het aanvoelde keek ze nog één keer om, voordat ze definitief het huis uit liep. Ik brak.
We zijn die middag nog bij mijn vader thuis geweest, die ook afscheid van haar heeft genomen. En uiteraard nam hier thuis ook iedereen afscheid. Het was gek om met Dayna op de bank te zitten, in de wetenschap dat ze er over een paar uurtjes niet meer zou zijn. Afgelopen vrijdag was de eerste keer dat Dayna de kleine baby Jesse zag, en meteen de laatste keer. Het besef dat het met een paar uur over zou zijn, dat het beestje wat 12 jaar lang als een zusje voor me was, zou overlijden... Vreselijk.
Hoewel iedereen rationeel gezien wist dat dit het beste was, dat dit de meest eerlijke keuze was voor het hondenmeisje waar we zoveel van gehouden hebben, was het moeilijk om ons gevoel uit te zetten. Want natuurlijk wilden we haar niet kwijt! We zouden er zoveel voor over hebben om die afspraak met de dierenarts af te kunnen zeggen en haar gewoon nog 12 jaar bij ons te kunnen houden.
Gelukkig hoefden we niet lang te wachten bij de dierenarts. Die paar minuten in de wachtkamer waren letterlijk de hel op aarde. Ik wilde haar zo graag oppakken en samen héél hard wegrennen... De stemming was bedrukt. De assistente had ons die dag al drie keer voorbij zien komen en wist dat dit de laatste keer zou zijn. Ze kwam Dayna nog even aaien, maar die kleine stresskip liet meteen merken dat ze het niet had op dierenartsen. Grrr, brom brom...
Ook toen ze de narcose toegediend kreeg, was ons Dayntje haar eigenwijze zelf. Op de behandeltafel zitten? No way! Dus hielden we haar met z'n vieren vast, terwijl de dierenarts de naald in haar kont zette. Dayna houdt niet van naalden. Zo baasje zo hond... Madame zette het op een gillen. Mijn hart brak, ik hoopte zo dat ze zich over zou geven. Ik wilde niet dat ze haar laatste minuten vechtend en gekweld door zou moeten brengen. Gelukkig dacht de dierenarts er ook zo over, en nadat de helft van de narcose erin zat, besloot hij Dayna niet langer te pesten.
We werden een aantal minuten alleen met haar gelaten, tot ons meisje in slaap was gevallen. Wie Dayna kent, weet wat een sterke wil ze heeft: Het was vechten geblazen tegen de narcose. Door haar pootjes zakken, toch weer overeind krabbelen, niet toe willen geven. "Het is goed, meisje. Ga maar slapen." Mama en ik kriebelden aan haar oortjes, zoals we zo vaak deden. Dayna ontspande. "Ga maar liggen." Eindelijk luisterde ze.
Toen ze eenmaal lag ging het snel. Binnen no time was ze compleet slap en van de wereld. We praatten tegen haar, knuffelden haar, gaven kusjes. We bedankten haar voor twaalf jaar trouwe vriendschap. In goede en in slechte tijden, in vreugde en verdriet, altijd was ze er.
De dierenarts scheerde haar pootje en zocht een bloedvat voor haar laatste prikje. De naald ging haar poot in, gelukkig voelde Dayna er niets meer van. Een felblauwe vloeistof, die ik nog herkende van het inslapen van Joyce en Amber, verdween langzaam in haar poot. "Ze kan nu even snel gaan ademen," zei de dierenarts. We zagen het. Een paar snelle ademteugen, toen nog één diepe zucht.
De stethoscoop op haar borst.
"Het is gebeurd."
"Slaap lekker, meisje."
Nog geen week geleden merkten we ineens dat Dayna wat sipjes was. Ze was een paar dagen bij oma wezen logeren, en toen ze terugkwam was ze nogal uit haar hum. Ze wilde niet meer zo goed eten, alleen als ik naast haar zat en haar aanmoedigde ging haar bak leeg. Verder had ze ook geen zin meer om naar buiten te gaan en begon ze veel te drinken, zó veel dat we er soms zelfs midden in de nacht met haar uit moesten. Ze verloor ons niet meer uit het oog en wilde continu contact. Steeds tegen ons aan liggen, bijna op het irritante af, want regelmatig gebeurde het dat er iemand bijna zijn nek brak over het hondje.
We dachten eerst dat ze een beetje heimwee had naar oma, misschien. Ze wordt daar heerlijk verwend en oma werd opgebeld met de vraag wat ze de hond te eten had gegeven, want het verwende dametje weigerde haar brokken nu te eten! Maar oma wist van niks.
Vrijdagochtend moest mijn moeder naar de dierenarts om medicijnen voor Dayna te halen, tegen de cushing. Toen ze het verhaal uitlegde, vreesde de dierenarts meteen suikerziekte. Twee weken eerder was er nog bloed geprikt en was haar suiker prima, maar toch kregen we een staafje mee om het te testen. Mama ving wat urine op, hield het staafje erin, en ja hoor... De dierenarts had gezegd dat als het staafje bruin uitsloeg, Dayna acute suiker had. Het staafje slóég bruin uit. En niet zomaar bruin, nee, echt knalsuperdonkerbruin. Eigenlijk voelden we toen al aan dat dit niet lang meer zou gaan duren, ondanks dat je dat niet wilt denken.
Om kwart over 12 moesten we met Dayna bij de dierenarts zijn. Eigenlijk had de dierenarts een vrije dag, maar ze maakte voor ons een uitzondering. Dayna is de afgelopen weken zo vaak bij haar in de praktijk geweest, vanwege de cushing, de controles daarvoor, een ontstoken oogje en allerlei andere kwaaltjes... De dierenarts wist dat het serieus was en dat hier niet lang mee gewacht moest worden. Het plan was dat ze bloed zou prikken om te bepalen hoe hoog Dayna's suiker was, en dan insuline spuiten zodat we Dayna in ieder geval nog het weekend door zouden kunnen helpen. Dan zouden we moeten beslissen of we hiermee verder wilden, of dat we Dayna die maandag in zouden laten slapen. Want moet je een hondje van bijna 12, wat al zoveel ellende heeft meegemaakt, nog gaan pesten met injecties insuline? Was ze niet gewoon op? Moesten we haar niet gewoon rust gunnen, haar laten gaan?
Alles veranderde toen we, voordat we naar de dierenarts gingen, Dayna bloed begon te poepen. In de auto op weg naar de dierenarts wisten we eigenlijk al dat het klaar was. Dayna lag slapjes bij mij op schoot; de pit was eruit. Ik heb mijn vader gebeld, ik heb Miek gebeld, en toen waren we bij de dierenarts. Die zei eigenlijk wat we al vermoedden: Het was niet humaan om Dayna nog het weekend door te gaan zeulen; iets wat we zelf ook al wel wisten. Als ze niet ook nog bloed was gaan poepen, had het nog gekund. Maar nu ook haar darmen het op hadden gegeven, moesten we doen wat het beste voor ons meisje was.
 |
| Dayna * 4 september 2000 - † 22 juni 2012 |
Die laatste uren waren zwaar. We zijn even langsgegaan bij oma, die zich groot hield, maar ik durf te wedden dat ook zij een flink potje heeft zitten janken toen we weg waren. Bij mij kwam de klap pas toen Dayna voor het laatst bij oma door de gang liep. "De laatste keer bij oma," zei ik, en alsof Dayna het aanvoelde keek ze nog één keer om, voordat ze definitief het huis uit liep. Ik brak.
We zijn die middag nog bij mijn vader thuis geweest, die ook afscheid van haar heeft genomen. En uiteraard nam hier thuis ook iedereen afscheid. Het was gek om met Dayna op de bank te zitten, in de wetenschap dat ze er over een paar uurtjes niet meer zou zijn. Afgelopen vrijdag was de eerste keer dat Dayna de kleine baby Jesse zag, en meteen de laatste keer. Het besef dat het met een paar uur over zou zijn, dat het beestje wat 12 jaar lang als een zusje voor me was, zou overlijden... Vreselijk.
Hoewel iedereen rationeel gezien wist dat dit het beste was, dat dit de meest eerlijke keuze was voor het hondenmeisje waar we zoveel van gehouden hebben, was het moeilijk om ons gevoel uit te zetten. Want natuurlijk wilden we haar niet kwijt! We zouden er zoveel voor over hebben om die afspraak met de dierenarts af te kunnen zeggen en haar gewoon nog 12 jaar bij ons te kunnen houden.
Gelukkig hoefden we niet lang te wachten bij de dierenarts. Die paar minuten in de wachtkamer waren letterlijk de hel op aarde. Ik wilde haar zo graag oppakken en samen héél hard wegrennen... De stemming was bedrukt. De assistente had ons die dag al drie keer voorbij zien komen en wist dat dit de laatste keer zou zijn. Ze kwam Dayna nog even aaien, maar die kleine stresskip liet meteen merken dat ze het niet had op dierenartsen. Grrr, brom brom...
Ook toen ze de narcose toegediend kreeg, was ons Dayntje haar eigenwijze zelf. Op de behandeltafel zitten? No way! Dus hielden we haar met z'n vieren vast, terwijl de dierenarts de naald in haar kont zette. Dayna houdt niet van naalden. Zo baasje zo hond... Madame zette het op een gillen. Mijn hart brak, ik hoopte zo dat ze zich over zou geven. Ik wilde niet dat ze haar laatste minuten vechtend en gekweld door zou moeten brengen. Gelukkig dacht de dierenarts er ook zo over, en nadat de helft van de narcose erin zat, besloot hij Dayna niet langer te pesten.
We werden een aantal minuten alleen met haar gelaten, tot ons meisje in slaap was gevallen. Wie Dayna kent, weet wat een sterke wil ze heeft: Het was vechten geblazen tegen de narcose. Door haar pootjes zakken, toch weer overeind krabbelen, niet toe willen geven. "Het is goed, meisje. Ga maar slapen." Mama en ik kriebelden aan haar oortjes, zoals we zo vaak deden. Dayna ontspande. "Ga maar liggen." Eindelijk luisterde ze.
Toen ze eenmaal lag ging het snel. Binnen no time was ze compleet slap en van de wereld. We praatten tegen haar, knuffelden haar, gaven kusjes. We bedankten haar voor twaalf jaar trouwe vriendschap. In goede en in slechte tijden, in vreugde en verdriet, altijd was ze er.
De dierenarts scheerde haar pootje en zocht een bloedvat voor haar laatste prikje. De naald ging haar poot in, gelukkig voelde Dayna er niets meer van. Een felblauwe vloeistof, die ik nog herkende van het inslapen van Joyce en Amber, verdween langzaam in haar poot. "Ze kan nu even snel gaan ademen," zei de dierenarts. We zagen het. Een paar snelle ademteugen, toen nog één diepe zucht.
De stethoscoop op haar borst.
"Het is gebeurd."
"Slaap lekker, meisje."
zaterdag 23 juni 2012
Dag lieve Dayna
Dayna
* 4 september 2000 - † 22 juni 2012
They say memories are golden,
well maybe that is true.
I never wanted memories,
I only wanted you.
A million times I needed you,
a million times I cried.
If love alone could have saved you,
you never would have died.
In life I loved you dearly,
In death I love you still.
In my heart you hold a place,
no one could ever fill.
If tears could build a stairway,
and heartache make a lane,
I'd walk the path to heaven,
and bring you back again.
vrijdag 8 juni 2012
Krrrrrrgh!
Krrrrrrrrghhhhh.
Met een zucht knip ik mijn nachtlampje aan. M'n ogen moeten even wennen aan het felle licht, maar al gauw zie ik waar de herrie vandaan komt.
Tsjrrrrrrrrraaaaaa.
Met moeite krabbel ik overeind. De vloer voelt koud aan mijn blote voeten. Helaas ben ik niet het type dat bij zo'n geluid zich omdraait, haar ogen weer dichtdoet en verder slaapt. Ik blijf me eraan ergeren en er zit dus weinig anders op dan er wat aan te doen.
Bsssssssssssttttttt.
Slaapdronken open ik het kleine deurtje. Mijn hand past er net doorheen en m'n arm verdwijnt tot aan mijn elleboog in de donkere kooi. Ik draai wat en ik graai wat. Vluchtig getrippel van kleine pootjes, miniscule nageltjes krassen op mijn arm. Mijn vrije hand grist de op vrijheid beluste ontsnapper van mijn schouder en plant hem terug in zijn kooi.
Het deurtje wordt netjes gesloten. Voetje voor voetje schuifel ik terug naar mijn bed. De deken trek ik op tot aan mijn kin, en zodra mijn hoofd het kussen raakt voel ik mezelf alweer richting dromenland gaan. Met mijn hand zoek ik naar de schakelaar van mijn nachtlampje.
Het blijft even rustig. Ik hoor enkel wat gescharrel, gerammel van een voerbakje en hooi wat verschoven wordt. Ik glimlach en val tevreden in een lichte slaap.
Prrrrrsssssssssttttttt.
Het duurt slechts een paar minuten. Dan besluit Védor opnieuw dat zijn loopradje dé perfecte plek is om zijn wangzakken te legen. En weer knip ik mijn nachtlampje aan.
Met een zucht knip ik mijn nachtlampje aan. M'n ogen moeten even wennen aan het felle licht, maar al gauw zie ik waar de herrie vandaan komt.
Tsjrrrrrrrrraaaaaa.
Met moeite krabbel ik overeind. De vloer voelt koud aan mijn blote voeten. Helaas ben ik niet het type dat bij zo'n geluid zich omdraait, haar ogen weer dichtdoet en verder slaapt. Ik blijf me eraan ergeren en er zit dus weinig anders op dan er wat aan te doen.
Bsssssssssssttttttt.
Slaapdronken open ik het kleine deurtje. Mijn hand past er net doorheen en m'n arm verdwijnt tot aan mijn elleboog in de donkere kooi. Ik draai wat en ik graai wat. Vluchtig getrippel van kleine pootjes, miniscule nageltjes krassen op mijn arm. Mijn vrije hand grist de op vrijheid beluste ontsnapper van mijn schouder en plant hem terug in zijn kooi.
Het deurtje wordt netjes gesloten. Voetje voor voetje schuifel ik terug naar mijn bed. De deken trek ik op tot aan mijn kin, en zodra mijn hoofd het kussen raakt voel ik mezelf alweer richting dromenland gaan. Met mijn hand zoek ik naar de schakelaar van mijn nachtlampje.
Het blijft even rustig. Ik hoor enkel wat gescharrel, gerammel van een voerbakje en hooi wat verschoven wordt. Ik glimlach en val tevreden in een lichte slaap.
Prrrrrsssssssssttttttt.
Het duurt slechts een paar minuten. Dan besluit Védor opnieuw dat zijn loopradje dé perfecte plek is om zijn wangzakken te legen. En weer knip ik mijn nachtlampje aan.
woensdag 23 mei 2012
zondag 6 mei 2012
"Schat?"
"Schat?" "Hmm?" "Ik hoor er weer één." We zuchten synchroon en Miek knipt het nachtlampje aan. Ik kruip tegen haar aan en samen staren we naar het plafond. "Ik zie 'm niet," verzucht ik. Miek's ogen spieden de kamer door, iedere vierkante centimeter wordt uitvoerig geïnspecteerd. "Ja! Daar!" Ze wijst naar boven, maar ik kan de mug niet onderscheiden van de vele posters die op haar plafond hangen. "Wáár?" "Daar. Zie je die poster van Pink?" Ik moet lachen. Pink staat zo'n beetje op de helft van de posters in haar kamer, en dat zijn er véél. "Die van Green Day, zie je die?" "Ja." "Nou, daaronder hangt Pink, en daar zit 'ie naast." "Oh ja." Miek klautert van ons matrasje op de grond op haar eigen bed. Ze pakt het boek wat er nog lag van de vorige slachtoffers en haalt uit. "Oh nee." "Wat? Heb je 'm gemist?" "Nee, maar... Hoe kan het dat ik dáár een mug zag vliegen, terwijl deze híér zat?" "Shit. We hebben er twee."
Ik trek de deken wat hoger op. Op de één of andere manier moeten die beesten mij altijd hebben. Lig ik met Miek op een kamer en hebben we een mug, dan kan ik er geld op zetten dat zij de volgende ochtend geen één bult heeft, en ik me een ongeluk krab. Terwijl ik dit type, krab ik regelmatig aan mijn knokkels. Inderdaad: Daar zitten ze ook. Miek bedacht dat het slim was om mij helemaal in te smeren met anti muggenspul, en zo gezegd, zo gedaan. Armen, benen, nek en gezicht ingesmeerd, alles waar die beesten bij konden komen. Dachten we. De volgende ochtend realiseerde ik me dat het misschien handig was geweest als ik de rug van mijn hand ook had besproeid met Deet. Vijf muggenbulten zijn het resultaat. Twee op mijn linker en drie op mijn rechter hand.
"Ja, ik heb hem!" Miek's stem laat me opschrikken uit mijn gedachten. Vol trots toont ze de geplette mug, met een flinke bloedvlek eromheen. "Als er ooit een moord gepleegd wordt in deze kamer, ben jij de hoofdverdachte. Er zit zoveel van jouw bloed hier." Ze heeft gelijk. Alle muggen die in deze kamer gemarteld zijn, zaten vol met mijn bloed. Zo zit er een bloedvlek van mij op het raamkozijn, op meerdere posters en op de muren. "Ik hang gewoon een briefje op de deur," grap ik, "Als hier ooit een moord wordt gepleegd: Ik was het niet!" "Hoezo jezelf verdacht maken?" We lachen en mijn blik dwaalt af naar de wekkerradio. Half 3. "Ik ga weer slapen," meld ik terwijl ik me op mijn buik draai. Miek knipt het nachtlampje uit en komt weer naast me liggen. "Trusten meisje." "Trusten."
De rust duurt slechts een paar minuten. "Schat?" "Hmm?" "Ik hoor er weer één..."
Ik trek de deken wat hoger op. Op de één of andere manier moeten die beesten mij altijd hebben. Lig ik met Miek op een kamer en hebben we een mug, dan kan ik er geld op zetten dat zij de volgende ochtend geen één bult heeft, en ik me een ongeluk krab. Terwijl ik dit type, krab ik regelmatig aan mijn knokkels. Inderdaad: Daar zitten ze ook. Miek bedacht dat het slim was om mij helemaal in te smeren met anti muggenspul, en zo gezegd, zo gedaan. Armen, benen, nek en gezicht ingesmeerd, alles waar die beesten bij konden komen. Dachten we. De volgende ochtend realiseerde ik me dat het misschien handig was geweest als ik de rug van mijn hand ook had besproeid met Deet. Vijf muggenbulten zijn het resultaat. Twee op mijn linker en drie op mijn rechter hand.
"Ja, ik heb hem!" Miek's stem laat me opschrikken uit mijn gedachten. Vol trots toont ze de geplette mug, met een flinke bloedvlek eromheen. "Als er ooit een moord gepleegd wordt in deze kamer, ben jij de hoofdverdachte. Er zit zoveel van jouw bloed hier." Ze heeft gelijk. Alle muggen die in deze kamer gemarteld zijn, zaten vol met mijn bloed. Zo zit er een bloedvlek van mij op het raamkozijn, op meerdere posters en op de muren. "Ik hang gewoon een briefje op de deur," grap ik, "Als hier ooit een moord wordt gepleegd: Ik was het niet!" "Hoezo jezelf verdacht maken?" We lachen en mijn blik dwaalt af naar de wekkerradio. Half 3. "Ik ga weer slapen," meld ik terwijl ik me op mijn buik draai. Miek knipt het nachtlampje uit en komt weer naast me liggen. "Trusten meisje." "Trusten."
De rust duurt slechts een paar minuten. "Schat?" "Hmm?" "Ik hoor er weer één..."
zaterdag 28 april 2012
Een nieuwe aanwinst
Al een tijdje geleden reserveerde ik een hamstertje bij Sine Cera. Een dametje zou het worden, die - zodra ze oud genoeg was - hier een nestje zou mogen krijgen. Helaas wilde de mama-hamster niet zwanger worden, en toen ik eigenlijk de hoop al had opgegeven, kwam er ineens goed nieuws: Totaal onverwacht was ze dan tóch bevallen van een mooi hoopje roze, friemelende ukken! Er was inmiddels ook een ander nestje geboren wat mijn interesse had gewekt, dus ineens had ik een luxeprobleem. Want waar zou ik voor gaan? Ik besloot af te wachten tot ze wat ouder waren, om te zien welk ukkie mijn hart zou stelen.
Het tweede nestje bleek maar 1 dame te bevatten. Ik vond haar wel leuk, maar niet geweldig. Ik werd niet meteen verliefd zegmaar, wat voor mij toch echt een vereiste is als ik een hamster in huis neem. Van het andere nestje waren de geslachten nog niet bekend, maar toch was er al één ukkie wat voor mij in het oog sprong. Al vrij snel kreeg ik te horen dat het een dametje was, maar dat Sine Cera haar zelf zou aanhouden. Ik zette haar uit mijn hoofd en vond een andere dame uit het nest ook erg leuk. Ik focuste me daarop en was blij dat ik haar misschien zou krijgen.
Tot het moment dat we echt moesten gaan kiezen. Sine Cera besloot tóch maar een ander dametje aan te houden; degene die voor mij eigenlijk nummer 2 was. Maar dat betekende... Dat mijn #1 weer vrij kwam! Een mooi zilverroest dametje, of zoals Miek haar noemt: Mini-Védor. Want haar kleur lijkt best wel op die van het ventje die we al hebben zitten.
Er was nog één iemand voor me op de wachtlijst, dus ik durfde niet te enthousiast te worden. Misschien koos zij wel het hamstertje wat mijn hart had gestolen. Maar ze stelde me gauw gerust; ze zou een mannetje nemen. Toen was het aan mij. Volgens sommige mede-Hamsterforummers was het overbodig dat ik mijn keuze nog bekend zou maken, want het zilverroest meisje had mijn naam in koeienletters op haar voorhoofd staan. Toch werd het me nog gevraagd, voor de zekerheid. Misschien was ik wel van gedachten veranderd! Gelukkig was ik dat niet. Het zilverroest dametje mag hier over een week of 2 á 3, als ze oud genoeg is om het nest te verlaten, komen wonen. En wij zijn blij!
Het tweede nestje bleek maar 1 dame te bevatten. Ik vond haar wel leuk, maar niet geweldig. Ik werd niet meteen verliefd zegmaar, wat voor mij toch echt een vereiste is als ik een hamster in huis neem. Van het andere nestje waren de geslachten nog niet bekend, maar toch was er al één ukkie wat voor mij in het oog sprong. Al vrij snel kreeg ik te horen dat het een dametje was, maar dat Sine Cera haar zelf zou aanhouden. Ik zette haar uit mijn hoofd en vond een andere dame uit het nest ook erg leuk. Ik focuste me daarop en was blij dat ik haar misschien zou krijgen.
Tot het moment dat we echt moesten gaan kiezen. Sine Cera besloot tóch maar een ander dametje aan te houden; degene die voor mij eigenlijk nummer 2 was. Maar dat betekende... Dat mijn #1 weer vrij kwam! Een mooi zilverroest dametje, of zoals Miek haar noemt: Mini-Védor. Want haar kleur lijkt best wel op die van het ventje die we al hebben zitten.
Er was nog één iemand voor me op de wachtlijst, dus ik durfde niet te enthousiast te worden. Misschien koos zij wel het hamstertje wat mijn hart had gestolen. Maar ze stelde me gauw gerust; ze zou een mannetje nemen. Toen was het aan mij. Volgens sommige mede-Hamsterforummers was het overbodig dat ik mijn keuze nog bekend zou maken, want het zilverroest meisje had mijn naam in koeienletters op haar voorhoofd staan. Toch werd het me nog gevraagd, voor de zekerheid. Misschien was ik wel van gedachten veranderd! Gelukkig was ik dat niet. Het zilverroest dametje mag hier over een week of 2 á 3, als ze oud genoeg is om het nest te verlaten, komen wonen. En wij zijn blij!
woensdag 25 januari 2012
Stomme pinguïn
Op de basisschool hing een poster in onze klas met een mop. Tot de dag van vandaag ken ik deze uit mijn hoofd en moet ik er nog steeds om lachen.
"Hallo papegaai," zei de pinguïn.
"Hallo papegaai," zei de papegaai.
"Nee," zei de pinguïn, "jij moet hallo pinguïn zeggen."
"Nee," zei de papegaai, jij moet hallo pinguïn zeggen."
"Nee," zei de pinguïn, "ik ben een pinguïn."
"Nee," zei de papegaai, "ik ben een pinguïn."
"Jij bent een papegaai," zei de pinguïn.
"Jij bent een papegaai," zei de papegaai.
"Stomme papegaai," zei de pinguïn.
"Stomme pinguïn," zei de papegaai.
"Hallo papegaai," zei de pinguïn.
"Hallo papegaai," zei de papegaai.
"Nee," zei de pinguïn, "jij moet hallo pinguïn zeggen."
"Nee," zei de papegaai, jij moet hallo pinguïn zeggen."
"Nee," zei de pinguïn, "ik ben een pinguïn."
"Nee," zei de papegaai, "ik ben een pinguïn."
"Jij bent een papegaai," zei de pinguïn.
"Jij bent een papegaai," zei de papegaai.
"Stomme papegaai," zei de pinguïn.
"Stomme pinguïn," zei de papegaai.
zaterdag 21 januari 2012
12 weken zonder Noa
Vandaag is het 12 weken geleden dat mijn liefste Noameisje is overleden. Ik denk nog elke dag aan haar, ik zie iedere dag haar urntje in mijn kamer en soms lig ik nog steeds in mijn bed te snikken dat ze er niet meer is. Het is moeilijk voor te stellen als je het zelf nooit ervaren hebt, maar de onvoorwaardelijke liefde en vriendschap die zo'n klein beestje je kan geven... Het is niet te beschrijven.
12 weken geleden alweer. Het lijkt wel gisteren dat ik haar vond in haar kooitje, dat we haar lichaampje meenamen naar het crematorium en haar as in een urntje mee terugkregen. Toch lijkt het ook al zo lang geleden dat ik haar voor het laatst heb vast kunnen houden en over haar lieve koppie heb kunnen aaien. Ik kan me het moment nog zo goed herinneren dat we de ruimte uit moesten lopen waarin ze opgebaard lag. Ik heb nog tig keer omgekeken, wilde haar daar niet achterlaten in de wetenschap dat dit de laatste keer was dat ik haar zag. De tranen beginnen alweer rijkelijk te vloeien nu ik dit schrijf. Ik ben echt mijn beste vriendinnetje verloren, en ik ben haar al 12 weken kwijt.
Om de herinnering aan Noa levend te houden, heb ik Brigitte gevraagd om een portret van Noa te maken. Ze heeft al eerder een portret van ons hondje Dayna gemaakt, waar we ontzettend blij en tevreden over zijn. Gelukkig zag ze het ook zitten om Noa te tekenen. Als het portret klaar is, komt het boven haar urntje te hangen. Zo kan ik haar lieve kraaloogjes weer iedere dag zien. Ik kijk ernaar uit.
12 weken geleden alweer. Het lijkt wel gisteren dat ik haar vond in haar kooitje, dat we haar lichaampje meenamen naar het crematorium en haar as in een urntje mee terugkregen. Toch lijkt het ook al zo lang geleden dat ik haar voor het laatst heb vast kunnen houden en over haar lieve koppie heb kunnen aaien. Ik kan me het moment nog zo goed herinneren dat we de ruimte uit moesten lopen waarin ze opgebaard lag. Ik heb nog tig keer omgekeken, wilde haar daar niet achterlaten in de wetenschap dat dit de laatste keer was dat ik haar zag. De tranen beginnen alweer rijkelijk te vloeien nu ik dit schrijf. Ik ben echt mijn beste vriendinnetje verloren, en ik ben haar al 12 weken kwijt.
Om de herinnering aan Noa levend te houden, heb ik Brigitte gevraagd om een portret van Noa te maken. Ze heeft al eerder een portret van ons hondje Dayna gemaakt, waar we ontzettend blij en tevreden over zijn. Gelukkig zag ze het ook zitten om Noa te tekenen. Als het portret klaar is, komt het boven haar urntje te hangen. Zo kan ik haar lieve kraaloogjes weer iedere dag zien. Ik kijk ernaar uit.
woensdag 21 december 2011
woensdag 23 november 2011
Hij is er!
Gisteren om half 12 was het eindelijk zo ver: We vertrokken naar Noord-Holland om mijn langverwachte hamstermannetje op te halen. Védor. Een mooi grijs, langharig ventje uit het V-nestje van Hamstery Grigio Mara.
Bij het vertrek vanuit Rijswijk hadden we een strakblauwe lucht en een mooi zonnetje, bij aankomst in West-Knollendam was het bewolkt en zag het eruit alsof het ieder moment kon gaan stortregenen. Gelukkig bleef de regen uit.
We namen nog een verkeerde afslag, maar dat mocht de pret niet drukken. Even na half 1 kwamen we aan bij Mila, die ons al verwachtte. We werden meteen enthousiast begroet door haar hond en een aantal katten die daar vrolijk door de woonkamer banjerden. Wat een gezellige beestenboel!
Na even gekletst te hebben gingen we naar boven, naar de hamsterkamer. Indrukwekkend! Zoveel hamsters op een kamer, stuk voor stuk in mooie, grote kooien en met prima radjes. De liefde voor dieren straalde er vanaf, er stonden emmers met voer en zand en een gigantische baal zaagsel. Dit meisje heeft hart voor dieren.
Toen Mila een kooi openmaakte zag ik hem meteen: Védor, mijn mooie mannetje. Hij zat samen met zijn enige broertje wat nog niet was opgehaald, genaamd Vans. Vans tukte lekker door, maar Védor kwam meteen nieuwsgierig kijken wat er allemaal aan de hand was. Mila pakte hem op en zette hem in mijn handen, en het was liefde op het eerste gezicht!
Nu is hij bij mij thuis en het is een charmeur eersteklas: De hele tijd zit hij me aan te staren vanuit zijn kooi, te bedelen om knuffels en pitjes. Hij is heerlijk tam en een echte sul, ik kan alles met hem doen. En dat terwijl hij me nog niet eens zo goed kent. Hij voldoet aan al mijn verwachtingen en ik ben dolblij dat ik zijn baasje mag zijn!
Mila, bedankt!
Bij het vertrek vanuit Rijswijk hadden we een strakblauwe lucht en een mooi zonnetje, bij aankomst in West-Knollendam was het bewolkt en zag het eruit alsof het ieder moment kon gaan stortregenen. Gelukkig bleef de regen uit.
We namen nog een verkeerde afslag, maar dat mocht de pret niet drukken. Even na half 1 kwamen we aan bij Mila, die ons al verwachtte. We werden meteen enthousiast begroet door haar hond en een aantal katten die daar vrolijk door de woonkamer banjerden. Wat een gezellige beestenboel!
Na even gekletst te hebben gingen we naar boven, naar de hamsterkamer. Indrukwekkend! Zoveel hamsters op een kamer, stuk voor stuk in mooie, grote kooien en met prima radjes. De liefde voor dieren straalde er vanaf, er stonden emmers met voer en zand en een gigantische baal zaagsel. Dit meisje heeft hart voor dieren.
Toen Mila een kooi openmaakte zag ik hem meteen: Védor, mijn mooie mannetje. Hij zat samen met zijn enige broertje wat nog niet was opgehaald, genaamd Vans. Vans tukte lekker door, maar Védor kwam meteen nieuwsgierig kijken wat er allemaal aan de hand was. Mila pakte hem op en zette hem in mijn handen, en het was liefde op het eerste gezicht!
Nu is hij bij mij thuis en het is een charmeur eersteklas: De hele tijd zit hij me aan te staren vanuit zijn kooi, te bedelen om knuffels en pitjes. Hij is heerlijk tam en een echte sul, ik kan alles met hem doen. En dat terwijl hij me nog niet eens zo goed kent. Hij voldoet aan al mijn verwachtingen en ik ben dolblij dat ik zijn baasje mag zijn!
Mila, bedankt!
maandag 7 november 2011
Victor, Vincent, Valentijn...
Al geruime tijd sta ik op de wachtlijst bij een goede hamstery, Grigio Mara. Zeker als je op zoek bent naar een hamstertje om mee te fokken, kost het nu eenmaal veel tijd. En als je dan ook nog eens zo'n perfectionist bent als ondergetekende... Tsja.
Een aantal weken geleden was het zo ver: Het nestje waaruit ik een uk zou krijgen, werd geboren. Ik was meteen enthousiast, het nestje zou mijn favoriete hamsterkleur (zilvergrijs!) bevatten en ook nog langharig worden.
Toen kwam echter het moeilijkste gedeelte: Een naam verzinnen.
Ik had wel een paar namen in mijn hoofd, maar omdat het het V-nestje van de hamstery was, moest ik verder op zoek. Geen enkele naam die ik in gedachten had begon namelijk met de V. Ook mijn vriendinnetje werd getackeld, wat vond zíj nou een mooie naam voor onze hamsterbaby? Het was nog een heel karwei maar toen dé naam voorbij kwam, waren we het eigenlijk direct eens.
Een aantal weken geleden was het zo ver: Het nestje waaruit ik een uk zou krijgen, werd geboren. Ik was meteen enthousiast, het nestje zou mijn favoriete hamsterkleur (zilvergrijs!) bevatten en ook nog langharig worden.
Toen kwam echter het moeilijkste gedeelte: Een naam verzinnen.
Ik had wel een paar namen in mijn hoofd, maar omdat het het V-nestje van de hamstery was, moest ik verder op zoek. Geen enkele naam die ik in gedachten had begon namelijk met de V. Ook mijn vriendinnetje werd getackeld, wat vond zíj nou een mooie naam voor onze hamsterbaby? Het was nog een heel karwei maar toen dé naam voorbij kwam, waren we het eigenlijk direct eens.
Védor.
zondag 30 oktober 2011
Afscheid nemen bestaat niet
Gisteren is mijn meest speciale hamster, mijn allessie, Noa overleden. Ze heeft de prachtige leeftijd behaald van 2 jaar en bijna 8 maanden, wat ontzettend oud is voor een hamster, en ze was op. Écht op. Vorige maand blogde ik al even over haar, hoe oud ze was en hoe gelukkig ik werd als ik haar 's ochtends voor het deurtje van haar kooi zag staan. Gisterochtend stond ze daar niet. Ze lag, vredig ingeslapen, in haar nestje. Opgerold met haar kont de lucht in, echt zoals Noa was. Heerlijk oncharmant en ongegeneerd, maar oh zo schattig.
Ik heb gisteren op een heel speciale manier afscheid van haar genomen. Ik heb al vaak hamsters verloren, die stuk voor stuk bij mijn vader in de tuin begraven zijn - op Mees na, die heeft een mooi plekje gekregen bij m'n vriendinnetje in de achtertuin. Bij Noa kon ik het echter niet over mijn hart verkrijgen om haar in die vieze, koude grond te stoppen. Dit klinkt misschien hard, omdat ik dat bij mijn andere hamsters wel heb gedaan, maar de gedachte dat ik Noa moest begraven... Ik kon het niet. Dus belden we gisterochtend het Dierencrematorium Stompwijk. Het ligt op een mooie locatie, een flink eind de polder in, aan een doodlopende weg. Hoe symbolisch.
We werden vriendelijk ontvangen door een jonge vrouw, die ons hielp met het uitzoeken van een urntje. Dat was nog moeilijk, er was zoveel keuze! Uiteindelijk koos ik voor een druppelvormige urn, in het bruin met goud. Noa zou direct gecremeerd worden en we zouden haar as dus meteen weer in die urn mee naar huis kunnen krijgen. We moesten even wachten terwijl Noa werd opgebaard. Ik had geen idee wat ik kon verwachten, maar toen we de afscheidsruimte binnenkwamen was het in één woord: prachtig. Noa lag in een klein mandje, met bloemetjes om
haar heen die ik eerder die dag voor in haar kistje had geplukt. Er stonden twee grote boeketten achter haar en er was zachte, mooie muziek. Meteen kreeg ik het weer te kwaad, het is moeilijk om afscheid te nemen van een huisdier wat zoveel voor je betekende. Ookal is het voor veel mensen 'maar een hamster.'
Ook mijn lieve vriendinnetje had het moeilijk. Ze is al sinds ik haar ken helemaal gek geweest met Noa, altijd samen knuffelen en kroelen... Ook zij is een maatje verloren.
We mochten op ons eigen tempo afscheid nemen, en direct daarna werd Noa gecremeerd. Omdat het maar zo'n klein beestje is, duurde dit slechts 10 minuten. De as moest nog even afkoelen, dus wij kletsten wat met de vrouw van het crematorium. Ze vertelde over een nieuwbouw in Nootdorp, en dat ze met de energie van de oven het hele pand - en de omliggende panden - verwarmden. Ook was het erg milieuvriendelijk: Het regenwater werd op het dak opgevangen, en met dat water werd bijvoorbeeld de wc doorgespoeld. Al met al een heel bijzondere onderneming.
Niet veel later kregen we Noa terug in haar mooie urntje. Het was vreemd om haar nu niet meer te kunnen zien of te kunnen aaien, maar wel heel fijn dat we haar meteen weer mee naar huis konden nemen. Nu staat ze in mijn kamer en heb ik haar nog steeds heel dicht bij me. Want ookal is ze er niet meer, in gedachten zit ze voor altijd op mijn schouder.
Ik heb gisteren op een heel speciale manier afscheid van haar genomen. Ik heb al vaak hamsters verloren, die stuk voor stuk bij mijn vader in de tuin begraven zijn - op Mees na, die heeft een mooi plekje gekregen bij m'n vriendinnetje in de achtertuin. Bij Noa kon ik het echter niet over mijn hart verkrijgen om haar in die vieze, koude grond te stoppen. Dit klinkt misschien hard, omdat ik dat bij mijn andere hamsters wel heb gedaan, maar de gedachte dat ik Noa moest begraven... Ik kon het niet. Dus belden we gisterochtend het Dierencrematorium Stompwijk. Het ligt op een mooie locatie, een flink eind de polder in, aan een doodlopende weg. Hoe symbolisch.
We werden vriendelijk ontvangen door een jonge vrouw, die ons hielp met het uitzoeken van een urntje. Dat was nog moeilijk, er was zoveel keuze! Uiteindelijk koos ik voor een druppelvormige urn, in het bruin met goud. Noa zou direct gecremeerd worden en we zouden haar as dus meteen weer in die urn mee naar huis kunnen krijgen. We moesten even wachten terwijl Noa werd opgebaard. Ik had geen idee wat ik kon verwachten, maar toen we de afscheidsruimte binnenkwamen was het in één woord: prachtig. Noa lag in een klein mandje, met bloemetjes om
haar heen die ik eerder die dag voor in haar kistje had geplukt. Er stonden twee grote boeketten achter haar en er was zachte, mooie muziek. Meteen kreeg ik het weer te kwaad, het is moeilijk om afscheid te nemen van een huisdier wat zoveel voor je betekende. Ookal is het voor veel mensen 'maar een hamster.'Ook mijn lieve vriendinnetje had het moeilijk. Ze is al sinds ik haar ken helemaal gek geweest met Noa, altijd samen knuffelen en kroelen... Ook zij is een maatje verloren.
We mochten op ons eigen tempo afscheid nemen, en direct daarna werd Noa gecremeerd. Omdat het maar zo'n klein beestje is, duurde dit slechts 10 minuten. De as moest nog even afkoelen, dus wij kletsten wat met de vrouw van het crematorium. Ze vertelde over een nieuwbouw in Nootdorp, en dat ze met de energie van de oven het hele pand - en de omliggende panden - verwarmden. Ook was het erg milieuvriendelijk: Het regenwater werd op het dak opgevangen, en met dat water werd bijvoorbeeld de wc doorgespoeld. Al met al een heel bijzondere onderneming.
Niet veel later kregen we Noa terug in haar mooie urntje. Het was vreemd om haar nu niet meer te kunnen zien of te kunnen aaien, maar wel heel fijn dat we haar meteen weer mee naar huis konden nemen. Nu staat ze in mijn kamer en heb ik haar nog steeds heel dicht bij me. Want ookal is ze er niet meer, in gedachten zit ze voor altijd op mijn schouder.
Abonneren op:
Posts (Atom)