"Mijn!"

Toch een beetje awkward: Iemand die jouw vriendin probeert te versieren, terwijl jij er met je neus bovenop zit. Van een drankje aanbieden tot compleet om haar nek gaan hangen. Negeren ze me nou gewoon, of snappen ze niet dat ze bezet is? Ik word er een beetje bezitterig van: Halló, afblijven, van mij!

Update!

Na ruim een maand zelf geen blogjes geplaatst te hebben, op één quote na, ben ik nu zelf weer eens achter de laptop gekropen om mijn blog te updaten. Alle credits voor de afgelopen maand gaan naar mijn lieve Miekie, die in augustus nog een paar blogs voor me heeft geplaatst.

Allereerst heb ik een nieuwe layout gemaakt, ik hoor graag wat jullie ervan vinden. Ik ben zelf niet helemáál tevreden, dus kijk niet raar op als er binnenkort ineens weer wat anders op staat :-)

Verder weet ik nog niet in hoeverre ik de komende tijd kan bloggen. Mijn gezondheid laat het - helaas - nog steeds afweten. Als ik niet op bed lig met buikpijn, heb ik wel last van mijn gewrichten waardoor ik niet achter de laptop kan zitten. Ik heb wel een iPad, maar helaas is daarvoor geen Blogger-app. Ook via desite kan ik niet updaten, omdat mijn iPad de editor die Blogger gebruikt niet ondersteunt :-( Mocht iemand de gouden tip hebben hoor ik het graag, want als het via de iPad kon zou ik veel meer bloggen, hihi!

Dan maak ik maar meteen gebruik van de gelegenheid om één van mijn nieuwe favoriete liedjes te delen met jullie!

En voor wie zich door dit liedje zorgen maakt: Miek en ik zijn nog steeds helemaal happy together hoor ;-) Inmiddels al bijna anderhalf jaar!

Gay in de Kerk

Door Miek is Uniek!

Afgelopen zaterdag, Kerstavond, ging ik met mijn vriendin en mijn ouders naar de kerk. Streng gelovig ben ik zeer zeker niet, maar met Kerst vind ik dat je naar de kerk moet. Niet zozeer omdat het moet, omdat het verplicht is, maar om te laten zien dat ik het geloof niet heb afgezworen. Een bevestiging aan mezelf, dat ik weet dat er een God is.

Hand in hand liepen we, mijn vriendin en ik. Het is maar een klein stukje naar de kerk. Gelukkig, want ik ben geen groot fan van lopen. Stiekem vind ik het wel een beetje spannend: het is de eerste keer dat we samen gaan. Nou ja, we zijn eens op een bruiloft geweest, maar dat is een ander verhaal. Dan ben je samen uitgenodigd, ze zijn ervan op de hoogte dat wij samen gay zijn en dat wij een stelletje zijn. Nu niet. We zijn niet speciaal uitgenodigd, hoewel natuurlijk iedereen welkom is. Zullen we raar aangekeken worden, gaat er gefluisterd worden? De kerk zal vol zitten met bejaarden. Niet alleen omdat het geloof onder jongeren minder populair is, maar vooral omdat ik in een bejaardenwijk woon.

We worden niet raar aangekeken en er wordt niet gefluisterd. Bij binnenkomst kijkt mijn vriendin om zich heen: ze is hier nog nooit geweest. Het is geen ouderwetse kerk, het is geen kruisvormig gebouw met kerkbanken, meer rechthoekig met stoelen en een afgeknotte kegel als koepel. 

Een beetje achteraan gaan we zitten, op onze "vaste plaats". De dienst is vrolijk met veel zang. Het zet me wel aan het denken: mag je gay zijn in de kerk? Hier wel, naar mijn idee. We waren niet overdreven aan het zoenen, alleen een klein kusje toen we elkaar een prettige Kerst wensten, en verder hebben we hand in hand gezeten. Prima, toch?

Gisteren zag ik een programma over jonge predikers in de Verenigde Staten. Een jong knulletje, negen jaar oud, schreeuwt bij een abortuskliniek dat ze niet hun kind mogen vermoorden. Verder in het programma vertelt zijn vader dat het knulletje de zondaars op het goede pad wil brengen. Een hele waslijst volgt: drugsgebruikers, drinkers, homoseksuelen, strippers, hoeren, hoerenlopers, verkrachters, afzetters... 

Waarom is homoseksualiteit een zonde? Als ik verliefd wordt op een persoon, en deze met respect behandel, voor deze wil zorgen en deze persoon dol en dolgelukkig wil maken, wat maakt het dan uit of deze van hetzelfde geslacht is? 

Maar ach, hier in Nederland zijn we een stuk toleranter. In mijn hoofd heb ik het citaat van mijn oom altijd nog.

Laat mij voor jou zijn!

Door Miek is Uniek!

Laat mij je beertje zijn,

zodat je tegen mijn warme vacht in slaap kunt vallen

Laat mij je aapje zijn,

zodat je weg kunt kruipen in mijn lange armen

Laat mij je olifantje zijn,

zodat ik altijd voor je kan zorgen

Laat mij je girafje zijn,

zodat ik voor jou gevaar kan bespeuren

Laat mij je hele dierentuin zijn!

Een glimlach op haar gezicht

Door Miek is Uniek!

Je ligt te slapen. Naast me, in het eenpersoonsbed. Licht gefronst lig je te slapen: je hebt pijn.

Ik wil dat ik wat kan doen, maar wat? De zware paracetamol heb je al ingenomen en het is te warm voor een kruik. Ik kan niks doen, en dat doet pijn. Je ligt bij me, naast me, en ik kan niks doen om de pijn te verminderen. 

Je hebt je arm om mij heen geslagen en je hoofd op mijn schouder neergelegd. Mijn blik wisselt van de tv naar jouw gezicht. Voorzichtig streel ik je hand en er verschijnt een kleine glimlach. Ik lach mee en geef je een klein kusje, heel teder, op je voorhoofd. Je lach wordt groter, je knuffelt me. "Miekie" mompel je.

Voor even, heel even maar, is de pijn verdwenen. 

Met een streling en een kusje maak ik haar blij. Een gevoel van intens geluk straalt door mijn lichaam. Ik ben bang dat ze ervan wakker wordt, maar ze slaapt door, met een glimlach op haar gezicht en mijn hand in die van haar.

Awesome!

Kastricum

Miek en ik maken een woordslang met plaatsnamen.

"Naaldwijk.
"Kastricum."
"Dat is met de C!"
"Nu niet meer. In de kastricum, uit de kastricum!"
*Miek moet heel hard lachen*
"Miek blijft erin."
"Nee, ik blijf er juist uit!"

Zweterige plofkop

Ik heb nooit echt een hoge pet van mezelf op gehad, ik heb mezelf nooit echt mooi gevonden. Maar de laatste maanden is het wel heel erg.
14 kilo waren eraf door de Crohn, de Prednison heeft ervoor gezorgd dat de helft er inmiddels weer aan zit. Niet iets waar ik blij mee ben, want hoewel het afvallen niet op een gezonde manier was gegaan, stond het resultaat me wel aan. Nu heb ik een hoofd als een zweterige watermeloen. Frustrerend.

Ik vind het moeilijk. En de voornaamste reden is heel stom: Ik wil dat mensen - mijn ouders, familie en partner - trots op me kunnen zijn. Dat ze me met trots voor kunnen stellen aan iemand. 'Dit is mijn dochter,' of 'Dit is mijn vriendin.'
Afgelopen weekend waren mijn schoonouders 25 jaar getrouwd en gaven een feest. Een groot deel van de familie had ik al eens ontmoet vóórdat ik ziek werd, maar een deel ook niet. Doodeng vond ik het. Daar ging ik dan, in mijn rolstoel, met mijn prednison-opvliegers en mijn plofkop. Miek achter de rolstoel. Niet bepaald ideaal; je vriendinnetje wil je natuurlijk niet in een karretje voor je uit duwen. Daar wil je hand in hand naast lopen. Maar dat zat er niet in. Ik heb het haar van tevoren verteld, hoe erg ik er tegenop zag. Gelukkig, want hoewel ik geen prater ben, luchtte het toch op. Miek vindt me toch wel mooi, prednison-hoofd of niet. En trots is ze ook op me, ondanks alles. Ik wou dat ik dat ook van mezelf kon zeggen.

Helaas is niet iedereen zo lief en meelevend als Miek. Sommigen laten je keihard vallen. Of dat komt doordat ik nu officieel een 'moeilijk geval' ben, of dat er andere factoren meespelen, dat weet ik niet. Maar de mensen waarvan ik dacht dat ze het dichtst bij me stonden, laten ineens niets meer van zich horen. Ik probeer er maar niet teveel over na te denken. Het zegt meer over hen dan over mij, probeer ik mezelf maar voor te houden. Maar pijn doet het wel.

Wat met potlood staat geschetst...

Ze is geen slap excuus voor wat ik graag had willen zijn
Geen droom, geen doel, geen stok om mee te slaan
Geen enkele garantie voor een lang gelukkig leven
Ze is geen antwoord op de vraag van ons bestaan

Niet de mooiste symfonie onder de film genaamd 'Wij tweeën'
Niet het schone, koele bed dat mijn koortsen weg kan nemen

Niet het ritme van mij hart
Niet het zuiverste geweten
Ze kwam niet op het juiste moment
En dat kan me ook niet schelen

Want meer nog dan ik eigenlijk toegeven wil
Zij maakt het verschil

Tussen alles wat ik had, en hoe dat opeens ging leven
Wat met potlood staat geschetst
Kan met kleur worden ingetekend
Tussen nooit iets aan de hand en van alles te beleven
Tussen nooit, en misschien, heel soms
Tussen ik en ons

Acda en de Munnik - Zij maakt het verschil

Een arm om mijn schouder

We zitten naast elkaar op bed. Kussens in onze rug, dvd'tje aan. De film is niet zo boeiend, maar gewoon een afleiding. Mijn iPad ligt op jouw schoot, je linker arm ligt om mijn schouders en met je vrije hand speel je een kaartspelletje. Patience, voor de verandering. Eigenlijk doe je weinig anders op de iPad. Soms wissel je Patience af met een potje Spider Solitaire, om daarna weer terug te wisselen.
Ik ben dicht tegen je aan gekropen en volg met een half oog de romantische komedie. We kijken You again, maar het is niet echt een hoogstaande film. Laatst keken we Haar naam was Sarah, een film die me wel vanaf het begin tot het einde kon boeien. Zelfs terwijl jij naast me zat. Je reikte me een zakdoek aan toen ik tranen met tuiten moest huilen, en trok me wat dichter naar je toe als de film spannend werd.

Dit soort films doen jou weinig, dat weet ik. Jij bent meer van de thrillers. Maar aangezien ik van Harry Potter al wekenlang nachtmerries krijg, doe je me dat niet aan. Dus kijken we samen naar Disney-films (waarbij ik ook een pak zakdoeken gereed moet houden), hersenloze meidenfilms en af en toe een mooi kostuumdrama. Je bent lief. En bovenstaande is nog maar een fractie van wat je allemaal voor me over hebt, en voor me over hebt gehad de afgelopen - pak 'm beet - anderhalf jaar. Door dik en door dun, in goede en in slechte tijden, altijd ben je er. Ookal ben ik lang niet altijd even lief tegen je en veranderen de medicijnen me soms in een onuitstaanbaar kreng. Je houdt mijn hand vast, streelt over mijn rug en zegt dat het allemaal goed komt. En vroeg of laat komt het ook allemaal goed.

Ik hou van je!

Op stage is ze hetero (2)

Even leek het alsof er een bom viel, toen Miek zei op welke scholen ze komend jaar stage kon gaan lopen. Afgelopen jaar liep ze stage op een school waar ze nou niet bepaald voor haar geaardheid uit kon komen, dus werd mijn bestaan een jaar lang verzwegen. Hoe pijnlijk dat voor mij was, daar hebben we het vaak over gehad. Evenals het feit dat iedereen uiteindelijk dacht dat ze een relatie had met een mannelijke studiegenoot, in plaats van met mij. Dat voelt toch behoorlijk als een leger olifanten die je hart in stukken trapt.

Volgend jaar zou het beter zijn, beloofde ze. Het hoefde allemaal niet overdreven, ze hoefde niet met de gay-vlag te gaan lopen zwaaien en een spandoek 'IK BEN LESBISCH' mee te nemen. Het zou al fijn zijn als ze een keer kon antwoorden dat ze inderdáád een relatie had. Met míj. Zo vaak hadden leerlingen ernaar gevraagd, en zo vaak had ze 'nee' geantwoord. Telkens weer een klein barstje in mijn hart. Maar echt: Komend jaar zou het beter worden.

Totdat ze te horen kreeg uit welke scholen ze kon kiezen. Ik zal er niet over uitwijden, maar laat ik het zo zeggen: Uitkomen voor haar geaardheid zal niet makkelijk worden. Een school die trots op hun site meldt zich te laten inspireren door de bijbel en de Christelijke traditie, klinkt nou niet bepaald als dé perfecte stageschool voor een homoseksuele studente.
Moet ze dan maar weer een jaar de hetero uit gaan hangen? Ik weet niet of zij dat trekt, ik weet niet of ík dat trek. Als ik nog één keer hoor dat mensen denken dat ze wat met een ander heeft, zet ik het op een gillen vrees ik. Laat staan wanneer een hele klas/school dat denkt.

Gelukkig is het nog niet zeker, maar de kans zit er dik in dat ze op deze school stage moet gaan lopen. De andere alternatieven zijn ook niet ideaal.
En ik? Ik wacht maar af of ik komend jaar 'de vriendin van' mag zijn, of dat ik weer een jaar in de (ijs)kast moet.

Wiskundige liefde

Mijn meiske!

Berichtje van Miek!

Zoals ik net zei, heeft het internet van mijn vriendinnetje kuren. Ze zei dat ik iets liefs mocht schrijven, als ik ook maar meldde dat ze door de slechte verbinding haar blog nu niet bij kan houden. Die melding heb ik net gedaan.
Ze heeft het berichtje gelezen, en verwachtte een lief tekstje. Maar Miek zal Miek niet zijn, als er nog een blogje volgde, met daarin een lief tekstje. Als ze morgen wakker wordt en haar blog controleert, is het een verrassing!

Lief meiske, onthoud dat ik je altijd steun, hoe moeilijk je het ook gaat krijgen. De ziekte van Crohn is vreselijk en maakt veel kapot, maar niet wat wij hebben. Ik wil er voor je zijn en voor je zorgen. Je sleept mij er niet in, ik sleep ons er doorheen! Het gaat goed komen lief, geloof me. Ik zal voor je zorgen, en dat doe ik graag. Ik maak warme kruikjes, masseer je rug, smeer crackers, schenk drinken in, en ik wil nog veel meer doen als ik je ermee kan helpen! Ik wil jou het gevoel geven dat jij, samen met mij, de wereld aankan. En als je dat eventjes niet kan, dan heb je mijn armen om in te schuilen. Dan kruip je dicht tegen mij aan, weg van de wereld, naar een plaats waar alles goed is.
Ik hou van je meissie, meer dan je ooit zult en kunt beseffen. Ik zal er alles aan doen om jou het gelukkigste meiske van heel de wereld te laten voelen.
Je bent mooi, lief, slim, grappig, schattig, geweldig, knap, creatief, zorgzaam, betrouwbaar, precies, en nog veel meer! Het belangrijkste: je bent mijn meiske.

Xx docente Miekie

Rainbows

Gay babies

Update

Inmiddels bijna een week geleden schreef ik dat ik deze blog nu weer bij ging houden. Dat is er niet van gekomen. Dinsdag had ik een onderzoek in het ziekenhuis, en tegen mijn eigen verwachtingen in was daar ineens een diagnose: Ziekte van Crohn. Best een schok, zeker omdat ik het onderzoek in ging met de gedachte dat ze toch weer niets zouden vinden. Dat ging immers al 20 jaar zo: Ik zou te horen krijgen dat het toch écht een spastische darm was en ik er maar mee moest leren leven.
Niet dus. Mijn dikke darm zit vol met zweertjes, en wat ze gezien hadden van mijn dunne darm was ook aangetast. Daar ben je lekker mee. Komende week zijn ook de uitslagen van de biopten binnen en gaan we kijken wat de beste medicatie is hiervoor. Waarschijnlijk eerst een infuus om de boel snel weer een beetje rustig te krijgen, daarna moet ik het met pillen onder controle proberen te houden.
Het is best gek dat het nu ineens een naam heeft. Alsof ik ineens serieus genomen word, nadat me al 20 jaar werd wijsgemaakt dat het ofwel PDS was, ofwel het tussen mijn oren zat. En hoe gek het ook klinkt - ik kom immers nooit meer van die ziekte af -, ik ben blij dat ze iets gevonden hebben. Nu kunnen we tenminste gericht gaan behandelen, in plaats van maar wat medicijnen te krijgen waarvan niemand eigenlijk precies weet waarvoor het is. Ik ben benieuwd...
Tevens was ik afgelopen dinsdag alweer een jaar samen met Miek. Inderdaad, ook dinsdag. Dus terwijl we ons jubileum zouden moeten vieren, lag ik helemaal crocky van het roesje in het ziekenhuis. Romantisch hoor. Gelukkig vond m'n meisje het niet erg, en kwam ze toch langs met een bos rozen. En hoewel ik een groot deel van de middag geslapen heb, vond ik het heel fijn dat ze bij me was.
Nu dit allemaal achter de rug is, ga ik nu dan écht weer deze blog bijhouden. Ik heb er een nieuwe, vrolijke layout op gezet om mee te beginnen. Wat vinden jullie ervan? Lekker lente-achtig, nietwaar?

Liefde is...

Het maakt niet uit hoe dik of dun, mooi of lelijk ik ben. Of mijn haren een week niet gewassen zijn en in vette slierten om mijn hoofd hangen. Of ik korte stekels of lange krullen heb. Of ik drie uur in de wind stink of juist een walm van parfum om me heen heb hangen. Of ik vrolijk of chagrijnig ben, hyperactief of lekker lui. Of we de hele dag op de bank hangen of van de ene plaats naar de andere vliegen. Of ik ziek ben of gezond, het maakt haar niet uit.
Ze houdt toch wel van me.

Wat een rare wereld

Eigenlijk best bizar als je er over na gaat denken: Een heteroseksueel mag in meer landen trouwen met een neef/nicht, dan een homoseksueel mag trouwen met zijn/haar partner.
Even een plaatje wat ik vond, ter illustratie:

Als iemand er nou gelukkig van wordt om te trouwen met zijn/haar neef of nicht. Waarom zou dat dan wel legaal zijn, maar niet wanneer diegene toevallig van hetzelfde geslacht is?

Wat leven we toch in een rare wereld.

Gayvlag

Onderweg van en naar mijn werk zag ik 'm al maanden hangen: De gayvlag, trots bungelend aan het balkon van een flat. 'VREDE' stond er in grote, witte letters op. Telkens als ik de vlag zag fladderen in de wind terwijl ik er met de tram langsreed, moest ik glimlachen.
Sinds een paar dagen is de vlag weg. Het viel me voor het eerst op toen ik op een regenachtige dag met de tram langs de bewuste flat reed. Uit automatisme keek ik opzij, maar ik zag geen vrolijk gekleurde vlag. Het zicht was slecht door de regen, dus ik dacht dat ik 'm over het hoofd zag. Maar vandaag hing de vlag er ook niet.
"Joh, die gayvlag is weg!" zei ik verbaasd tegen mijn vriendinnetje. "Weet ik," antwoordde ze, "het viel mij vorige week ook al op. Maar het was donker dus ik dacht; misschien zie ik 'm daardoor niet."
Stiekem vraag ik me af waarom 'ie weg is. Zullen de bewoners zijn verhuisd? Lijkt me sterk, ik zag geen 'Te koop'-poster op het raam. Woonde er een homo die spontaan hetero is geworden? Of woonde er 'gewoon' een vrolijke hetero die van felle kleurtjes hield en die niet wist dat de regenboogvlag, de homovlag is? Ik zie het meteen voor me. Dat er visite komt, verre familie ofzo waar de bewoner niet zo vaak contact mee heeft. Het gesprek gaat dan ongeveer zo:
Visite: "Joh, ik wist niet dat jij euhm..."
Bewoner: "Dat ik wát?"
Visite: "Dat je van de andere kant bent, zeg maar."
Bewoner, uiterst verbaasd: "Dat ben ik ook niet, hoezo? Hoe kom je daar bij?"
Visite, inmiddels met rode wangen: "Nou, die vlag aan je balkon enzo..."
Zo gaat het gesprek in mijn hoofd dan nog even verder, en het eindigt ermee dat de bewoner van het huis naar het balkon snelt en de vlag vliegensvlug (leuke alliteratie, by the way!) weghaalt. Best grappig, zulke gedachten. Al vrees ik dat de realiteit lang niet zo lachwekkend is :-)

Echt écht verliefd

Vanmiddag, een paar minuten over vier. De liftdeuren zoeven langzaam dicht en ik leun tegen de wand. Één van mijn collega's, S., kijkt door de glazen achterwand van de lift. "Oh, wat schattig, je meissie staat er!" Meteen kijk ik op. De andere collega die in de lift staat, J., kijkt ook naar buiten. Ik stond bij de liftdeuren, maar wurm mezelf nu tussen J. en S. door om te zien of het inderdaad mijn vriendinnetje is die er staat.
Een grijns van oor tot oor verschijnt op mijn gezicht. Enthousiast zwaai ik. De toren aan de overkant geeft aan dat het 4 graden is, maar m'n meisje - die inderdaad op de parkeerplaats aan het wachten is - draagt een zonnebril. Typisch Miek, eigenzinnig als ze is. Of kan ik beter eigenwijs zeggen?
"Zo schattig. Je bent echt verliefd hè. Echt écht verliefd." Collega S. kijkt met een glimlach naar mijn stralende gezicht. Ik kan niets anders doen dan knikken. "Echt écht verliefd," herhaal ik, voordat de liftdeuren open gaan en ik naar buiten sprint.