Huilie huilie

Er zijn van die liedjes waar ik gewoon iedere keer als ik ze hoor, van moet huilen. Sommige zijn helemaal niet zielig of emotioneel, maar hebben voor mij een extra lading gekregen door bepaalde persoonlijke gebeurtenissen. Ik weet niet of het zo normaal is om meteen traanogen te krijgen van bepaalde liedjes :-P Maar ik deel graag mijn top 5 ultieme jankliedjes met jullie! (klikken op de titel leidt naar het betreffende liedje op youtube!)

Ken je dat gevoel?

Ken je dat gevoel? Dat de wereld even mag stoppen met draaien, dat je in bed wilt gaan liggen met de deken over je hoofd. Dat je wilt slapen, minstens een week lang. Of misschien wel een paar jaar. Dat niets je meer aan het lachen krijgt, alleen maar aan het huilen. Ieder woord, iedere gedachte kan de aanleiding zijn om in tranen uit te barsten.

"Mijn!"

Toch een beetje awkward: Iemand die jouw vriendin probeert te versieren, terwijl jij er met je neus bovenop zit. Van een drankje aanbieden tot compleet om haar nek gaan hangen. Negeren ze me nou gewoon, of snappen ze niet dat ze bezet is? Ik word er een beetje bezitterig van: Halló, afblijven, van mij!

Gay in de Kerk

Door Miek is Uniek!

Afgelopen zaterdag, Kerstavond, ging ik met mijn vriendin en mijn ouders naar de kerk. Streng gelovig ben ik zeer zeker niet, maar met Kerst vind ik dat je naar de kerk moet. Niet zozeer omdat het moet, omdat het verplicht is, maar om te laten zien dat ik het geloof niet heb afgezworen. Een bevestiging aan mezelf, dat ik weet dat er een God is.

Hand in hand liepen we, mijn vriendin en ik. Het is maar een klein stukje naar de kerk. Gelukkig, want ik ben geen groot fan van lopen. Stiekem vind ik het wel een beetje spannend: het is de eerste keer dat we samen gaan. Nou ja, we zijn eens op een bruiloft geweest, maar dat is een ander verhaal. Dan ben je samen uitgenodigd, ze zijn ervan op de hoogte dat wij samen gay zijn en dat wij een stelletje zijn. Nu niet. We zijn niet speciaal uitgenodigd, hoewel natuurlijk iedereen welkom is. Zullen we raar aangekeken worden, gaat er gefluisterd worden? De kerk zal vol zitten met bejaarden. Niet alleen omdat het geloof onder jongeren minder populair is, maar vooral omdat ik in een bejaardenwijk woon.

We worden niet raar aangekeken en er wordt niet gefluisterd. Bij binnenkomst kijkt mijn vriendin om zich heen: ze is hier nog nooit geweest. Het is geen ouderwetse kerk, het is geen kruisvormig gebouw met kerkbanken, meer rechthoekig met stoelen en een afgeknotte kegel als koepel. 

Een beetje achteraan gaan we zitten, op onze "vaste plaats". De dienst is vrolijk met veel zang. Het zet me wel aan het denken: mag je gay zijn in de kerk? Hier wel, naar mijn idee. We waren niet overdreven aan het zoenen, alleen een klein kusje toen we elkaar een prettige Kerst wensten, en verder hebben we hand in hand gezeten. Prima, toch?

Gisteren zag ik een programma over jonge predikers in de Verenigde Staten. Een jong knulletje, negen jaar oud, schreeuwt bij een abortuskliniek dat ze niet hun kind mogen vermoorden. Verder in het programma vertelt zijn vader dat het knulletje de zondaars op het goede pad wil brengen. Een hele waslijst volgt: drugsgebruikers, drinkers, homoseksuelen, strippers, hoeren, hoerenlopers, verkrachters, afzetters... 

Waarom is homoseksualiteit een zonde? Als ik verliefd wordt op een persoon, en deze met respect behandel, voor deze wil zorgen en deze persoon dol en dolgelukkig wil maken, wat maakt het dan uit of deze van hetzelfde geslacht is? 

Maar ach, hier in Nederland zijn we een stuk toleranter. In mijn hoofd heb ik het citaat van mijn oom altijd nog.

Lekker puh!

Door Miek is Uniek!

Met mijn lieve vriendinnetje zat ik in de sprinter op weg naar huis. Het was een lange dag, een lange week geweest voor haar, en ze lag tegen mij aan met haar ogen dicht, vechtend tegen de slaap. Voor ons, aan de rechterkant, zat een viertal jongens, enigszins luidruchtig te zijn. Niet te druk om echte overlast te veroorzaken, maar je kon niet ontkennen dat daar wat jongens zaten die wilden stappen.

Ik lette niet echt op ze, tot een van hun in straattaal zei dat de conducteur eraan kwam. Ik keek verder het gangpad in en inderdaad: een eindje verderop stond de goede man kaartjes te controleren. Het groepje ging weg van de conducteur, ging ergens achter mij zitten. Jammer, dacht ik nog, zo kan ik ze niet in de gaten houden. Een van de jongens ging op 't balkon zitten (de ruimte waar de deuren naar buiten zijn, vroeger was dit echt een balkon), de anderen gingen een stukje verder naar achteren. De goede man controleerde onze kaarten en liep vriendelijk verder. Hij kwam bij de jongen op het balkon. Een moeizaam gesprek volgde. Enkele keren vragen of de conducteur zijn kaartje mocht zien. Eerst verstond de jongen het niet, daarna begreep hij het niet, wilde hij een kaartje kopen, en uiteindelijk, na toch minstens vijf minuten uit te stellen, liet hij zijn kaartje zien: het was allemaal in orde. 

Ondertussen was de trein aangekomen op Schiedam en rende het groepje jongens naar buiten om in te checken. "Zo, moest jij mij tegenhouden?" "Nee meneer, natuurlijk niet," kwam er in plotseling veel netter Nederlands uit. Jammer, dacht ik, dat ze hebben ingecheckt: nu worden ze niet betrapt, hij kan hoogstens zeggen dat hij ze zag inchecken op Schiedam, maar daar kun je geen boete op geven. De man draait zich om en loopt weg van het groepje jongens, zonder de mensen daar te hebben gecontroleerd.

Ik begreep het eerst niet: hij was nog niet klaar in deze coupe, waarom liep hij terug? Daarna viel het kwartje: het is al stom om in te checken om een boete te ontlopen, maar het is nog stommer om in te checken om de boete te ontlopen en vervolgens niet gecontroleerd te worden!

Een glimlach op haar gezicht

Door Miek is Uniek!

Je ligt te slapen. Naast me, in het eenpersoonsbed. Licht gefronst lig je te slapen: je hebt pijn.

Ik wil dat ik wat kan doen, maar wat? De zware paracetamol heb je al ingenomen en het is te warm voor een kruik. Ik kan niks doen, en dat doet pijn. Je ligt bij me, naast me, en ik kan niks doen om de pijn te verminderen. 

Je hebt je arm om mij heen geslagen en je hoofd op mijn schouder neergelegd. Mijn blik wisselt van de tv naar jouw gezicht. Voorzichtig streel ik je hand en er verschijnt een kleine glimlach. Ik lach mee en geef je een klein kusje, heel teder, op je voorhoofd. Je lach wordt groter, je knuffelt me. "Miekie" mompel je.

Voor even, heel even maar, is de pijn verdwenen. 

Met een streling en een kusje maak ik haar blij. Een gevoel van intens geluk straalt door mijn lichaam. Ik ben bang dat ze ervan wakker wordt, maar ze slaapt door, met een glimlach op haar gezicht en mijn hand in die van haar.

Zweterige plofkop

Ik heb nooit echt een hoge pet van mezelf op gehad, ik heb mezelf nooit echt mooi gevonden. Maar de laatste maanden is het wel heel erg.
14 kilo waren eraf door de Crohn, de Prednison heeft ervoor gezorgd dat de helft er inmiddels weer aan zit. Niet iets waar ik blij mee ben, want hoewel het afvallen niet op een gezonde manier was gegaan, stond het resultaat me wel aan. Nu heb ik een hoofd als een zweterige watermeloen. Frustrerend.

Ik vind het moeilijk. En de voornaamste reden is heel stom: Ik wil dat mensen - mijn ouders, familie en partner - trots op me kunnen zijn. Dat ze me met trots voor kunnen stellen aan iemand. 'Dit is mijn dochter,' of 'Dit is mijn vriendin.'
Afgelopen weekend waren mijn schoonouders 25 jaar getrouwd en gaven een feest. Een groot deel van de familie had ik al eens ontmoet vóórdat ik ziek werd, maar een deel ook niet. Doodeng vond ik het. Daar ging ik dan, in mijn rolstoel, met mijn prednison-opvliegers en mijn plofkop. Miek achter de rolstoel. Niet bepaald ideaal; je vriendinnetje wil je natuurlijk niet in een karretje voor je uit duwen. Daar wil je hand in hand naast lopen. Maar dat zat er niet in. Ik heb het haar van tevoren verteld, hoe erg ik er tegenop zag. Gelukkig, want hoewel ik geen prater ben, luchtte het toch op. Miek vindt me toch wel mooi, prednison-hoofd of niet. En trots is ze ook op me, ondanks alles. Ik wou dat ik dat ook van mezelf kon zeggen.

Helaas is niet iedereen zo lief en meelevend als Miek. Sommigen laten je keihard vallen. Of dat komt doordat ik nu officieel een 'moeilijk geval' ben, of dat er andere factoren meespelen, dat weet ik niet. Maar de mensen waarvan ik dacht dat ze het dichtst bij me stonden, laten ineens niets meer van zich horen. Ik probeer er maar niet teveel over na te denken. Het zegt meer over hen dan over mij, probeer ik mezelf maar voor te houden. Maar pijn doet het wel.

Ellende

Vandaag weer een darmonderzoek gehad, wat een ellende. Voorgaande keren had ik ná de scopie niet zoveel last meer, beetje duf van het roesje maar that's it. Deze keer is het helaas anders gegaan.
Door de vele medicatie van de afgelopen tijd werkte het roesje erg slecht, waardoor ik telkens bijkwam tijdens het onderzoek en erg veel pijn heb gehad. Door de pijn heb ik veel liggen draaien en wurmen op de behandeltafel, wat niet echt ideaal is als ze met de scoop bezig zijn. Daardoor nu ontzettend veel napijn, niet grappig meer...

En dan lig je op de bank zielig te wezen met een kruik, een mok thee en een dekentje, en dan komt het besef des te harder aan dat er geen hondje meer is om lekker mee te knuffelen. Dubbel au...

Dag lieve Dayna (2)

Velen zullen het wel meegekregen hebben: Afgelopen vrijdag hebben we, toch nog vrij onverwachts, mijn lieve hondenmeisje in moeten laten slapen. Dayna was al vrij oud, bijna 12, en het ging de laatste tijd niet zo goed meer met haar. Een paar maanden geleden werd er cushing disease vastgesteld, iets waar ze veel last van had. Kort gezegd maakte haar lichaam teveel van een bepaald stofje aan, een soort prednison, waardoor ze (net als haar baasje!) last kreeg van vreetbuien, flink aankwam, veel moest drinken en plassen en nog meer ongemakken. Haar bloedwaarden waren zo hoog dat ze niet meer te meten waren, dus direct gestart met de medicatie. Binnen een week hadden we een compleet ander hondje! De medicatie sloeg ontzettend goed aan, Dayna begon weer te spelen in plaats van de hele dag voor pampus op de bank liggen. Ze zat een stuk lekkerder in haar vel. En voor haar baasjes was dat natuurlijk ook erg fijn om te zien!
Nog geen week geleden merkten we ineens dat Dayna wat sipjes was. Ze was een paar dagen bij oma wezen logeren, en toen ze terugkwam was ze nogal uit haar hum. Ze wilde niet meer zo goed eten, alleen als ik naast haar zat en haar aanmoedigde ging haar bak leeg. Verder had ze ook geen zin meer om naar buiten te gaan en begon ze veel te drinken, zó veel dat we er soms zelfs midden in de nacht met haar uit moesten. Ze verloor ons niet meer uit het oog en wilde continu contact. Steeds tegen ons aan liggen, bijna op het irritante af, want regelmatig gebeurde het dat er iemand bijna zijn nek brak over het hondje.
We dachten eerst dat ze een beetje heimwee had naar oma, misschien. Ze wordt daar heerlijk verwend en oma werd opgebeld met de vraag wat ze de hond te eten had gegeven, want het verwende dametje weigerde haar brokken nu te eten! Maar oma wist van niks.

Vrijdagochtend moest mijn moeder naar de dierenarts om medicijnen voor Dayna te halen, tegen de cushing. Toen ze het verhaal uitlegde, vreesde de dierenarts meteen suikerziekte. Twee weken eerder was er nog bloed geprikt en was haar suiker prima, maar toch kregen we een staafje mee om het te testen. Mama ving wat urine op, hield het staafje erin, en ja hoor... De dierenarts had gezegd dat als het staafje bruin uitsloeg, Dayna acute suiker had. Het staafje slóég bruin uit. En niet zomaar bruin, nee, echt knalsuperdonkerbruin. Eigenlijk voelden we toen al aan dat dit niet lang meer zou gaan duren, ondanks dat je dat niet wilt denken.
Om kwart over 12 moesten we met Dayna bij de dierenarts zijn. Eigenlijk had de dierenarts een vrije dag, maar ze maakte voor ons een uitzondering. Dayna is de afgelopen weken zo vaak bij haar in de praktijk geweest, vanwege de cushing, de controles daarvoor, een ontstoken oogje en allerlei andere kwaaltjes... De dierenarts wist dat het serieus was en dat hier niet lang mee gewacht moest worden. Het plan was dat ze bloed zou prikken om te bepalen hoe hoog Dayna's suiker was, en dan insuline spuiten zodat we Dayna in ieder geval nog het weekend door zouden kunnen helpen. Dan zouden we moeten beslissen of we hiermee verder wilden, of dat we Dayna die maandag in zouden laten slapen. Want moet je een hondje van bijna 12, wat al zoveel ellende heeft meegemaakt, nog gaan pesten met injecties insuline? Was ze niet gewoon op? Moesten we haar niet gewoon rust gunnen, haar laten gaan?

Alles veranderde toen we, voordat we naar de dierenarts gingen, Dayna bloed begon te poepen. In de auto op weg naar de dierenarts wisten we eigenlijk al dat het klaar was. Dayna lag slapjes bij mij op schoot; de pit was eruit. Ik heb mijn vader gebeld, ik heb Miek gebeld, en toen waren we bij de dierenarts. Die zei eigenlijk wat we al vermoedden: Het was niet humaan om Dayna nog het weekend door te gaan zeulen; iets wat we zelf ook al wel wisten. Als ze niet ook nog bloed was gaan poepen, had het nog gekund. Maar nu ook haar darmen het op hadden gegeven, moesten we doen wat het beste voor ons meisje was.

Dayna
* 4 september 2000 - † 22 juni 2012

We mochten haar nog een paar uurtjes meenemen om afscheid te nemen. 's Avonds om kwart over 6 mochten we terugkomen voor Dayna's laatste bezoekje aan de dierenarts.

Die laatste uren waren zwaar. We zijn even langsgegaan bij oma, die zich groot hield, maar ik durf te wedden dat ook zij een flink potje heeft zitten janken toen we weg waren. Bij mij kwam de klap pas toen Dayna voor het laatst bij oma door de gang liep. "De laatste keer bij oma," zei ik, en alsof Dayna het aanvoelde keek ze nog één keer om, voordat ze definitief het huis uit liep. Ik brak.
We zijn die middag nog bij mijn vader thuis geweest, die ook afscheid van haar heeft genomen. En uiteraard nam hier thuis ook iedereen afscheid. Het was gek om met Dayna op de bank te zitten, in de wetenschap dat ze er over een paar uurtjes niet meer zou zijn. Afgelopen vrijdag was de eerste keer dat Dayna de kleine baby Jesse zag, en meteen de laatste keer. Het besef dat het met een paar uur over zou zijn, dat het beestje wat 12 jaar lang als een zusje voor me was, zou overlijden... Vreselijk.
Hoewel iedereen rationeel gezien wist dat dit het beste was, dat dit de meest eerlijke keuze was voor het hondenmeisje waar we zoveel van gehouden hebben, was het moeilijk om ons gevoel uit te zetten. Want natuurlijk wilden we haar niet kwijt! We zouden er zoveel voor over hebben om die afspraak met de dierenarts af te kunnen zeggen en haar gewoon nog 12 jaar bij ons te kunnen houden.

Gelukkig hoefden we niet lang te wachten bij de dierenarts. Die paar minuten in de wachtkamer waren letterlijk de hel op aarde. Ik wilde haar zo graag oppakken en samen héél hard wegrennen... De stemming was bedrukt. De assistente had ons die dag al drie keer voorbij zien komen en wist dat dit de laatste keer zou zijn. Ze kwam Dayna nog even aaien, maar die kleine stresskip liet meteen merken dat ze het niet had op dierenartsen. Grrr, brom brom...

Ook toen ze de narcose toegediend kreeg, was ons Dayntje haar eigenwijze zelf. Op de behandeltafel zitten? No way! Dus hielden we haar met z'n vieren vast, terwijl de dierenarts de naald in haar kont zette. Dayna houdt niet van naalden. Zo baasje zo hond... Madame zette het op een gillen. Mijn hart brak, ik hoopte zo dat ze zich over zou geven. Ik wilde niet dat ze haar laatste minuten vechtend en gekweld door zou moeten brengen. Gelukkig dacht de dierenarts er ook zo over, en nadat de helft van de narcose erin zat, besloot hij Dayna niet langer te pesten.

We werden een aantal minuten alleen met haar gelaten, tot ons meisje in slaap was gevallen. Wie Dayna kent, weet wat een sterke wil ze heeft: Het was vechten geblazen tegen de narcose. Door haar pootjes zakken, toch weer overeind krabbelen, niet toe willen geven. "Het is goed, meisje. Ga maar slapen." Mama en ik kriebelden aan haar oortjes, zoals we zo vaak deden. Dayna ontspande. "Ga maar liggen." Eindelijk luisterde ze.
Toen ze eenmaal lag ging het snel. Binnen no time was ze compleet slap en van de wereld. We praatten tegen haar, knuffelden haar, gaven kusjes. We bedankten haar voor twaalf jaar trouwe vriendschap. In goede en in slechte tijden, in vreugde en verdriet, altijd was ze er.
De dierenarts scheerde haar pootje en zocht een bloedvat voor haar laatste prikje. De naald ging haar poot in, gelukkig voelde Dayna er niets meer van. Een felblauwe vloeistof, die ik nog herkende van het inslapen van Joyce en Amber, verdween langzaam in haar poot. "Ze kan nu even snel gaan ademen," zei de dierenarts. We zagen het. Een paar snelle ademteugen, toen nog één diepe zucht.

De stethoscoop op haar borst.
"Het is gebeurd."
"Slaap lekker, meisje."

Dag lieve Dayna

Dayna

* 4 september 2000 - † 22 juni 2012

They say memories are golden,

well maybe that is true.

I never wanted memories,

I only wanted you.

A million times I needed you,

a million times I cried.

If love alone could have saved you,

you never would have died.

In life I loved you dearly,

In death I love you still.

In my heart you hold a place,

no one could ever fill.

If tears could build a stairway,

and heartache make a lane,

I'd walk the path to heaven,

and bring you back again.

Flower by Kenzo

Jullie zijn geen beauty-blogjes van mij gewend, dat weet ik. Ik ben ook niet zo'n beauty-type. Maar mijn favoriete geurtje verdient gewoon een plekje op mijn blog!

Flower by Kenzo

Laat ik beginnen met het flesje. ER STAAT EEN KLAPROOS OP! Iedereen die mij ook maar een béétje kent, weet dat klaprozen mijn favoriete bloemen zijn. Als ik een klaproos zie, moet ik er een foto van maken. Ik word dus ook gewoon blij als ik het flesje zie. Op het flesje zelf staat het steeltje van de klaproos, en op de dop staat de roos zelf. Dat is wel tic-opwekkend, want uiteraard moet de dop er altijd precies recht op zitten zodat er geen knik in de steel zit =P Maar wie mij kent, weet dat dat ook typisch iets voor mij is.

De geur is zo lekker dat ik zelfs nu, terwijl ik ziek zit te wezen in mijn pyjama, af en toe stiekem wat op mijn polsen doe. Gewoon om te snuffelen. Het ruikt heerlijk zoet, maar niet té. Ik kan de geur niet goed omschrijven, maar het is gewoon ontzettend een Jenna-geurtje <3 Ik word er heppie van. Ik ruik het ook altijd meteen als er iemand voorbij loopt met dit geurtje op. Het is een heel typisch, herkenbaar luchtje.

Ik gebruikte voorheen alleen Scarlett van Cacharel, maar sinds ik Flower ontdekt heb vorig jaar, moet ik toegeven dat Scarlett niet veel meer gebruikt wordt. Dusse: Aanrader! :-)

Licht ontvlambaar

Ik klem mijn kaken op elkaar als ik weer een pluk haar in de prullenbak gooi. Even een hand door mijn lange haren halen, staat tegenwoordig synoniem aan een hele lok lostrekken. Strontchagrijnig word ik ervan. Jarenlang spaarde ik om mijn lange haar terug te krijgen, nu verdwijnen ze de prullenbak in. "Laat het kort knippen," adviseren mensen. "Dan heb je minder last van haaruitval." Maar dat is voor mij geen optie. No freaking way dat ik mijn 'levenswerk' af laat knippen.
Toch is dit ook niet leuk. Helemáál niet leuk zelfs. Confronterend. Als iemand mijn haar borstelt, probeer ik niet te kijken naar wat er achter blijft in de borstel. Maar soms kom ik er niet onderuit. Als ik even een hand door mijn haar haal, aan mijn hoofd krab of gewoon op de zwarte bank zit en ineens overal lange, blonde haren zie. Ik had altijd al wel een beetje last van haaruitval, maar sinds ik prednison slik is het hopeloos. Het is dat het een goed effect heeft op de ontstekingen in mijn darmen en gewrichten, maar anders...

Mijn humeur is ook om op te schieten. Het ene moment ben ik hartstikke druk en vrolijk, het volgende moment zit ik te janken om een paar minuten later weer boos op alles en iedereen te zijn. Het 'vollemaanshoofd' wat ik begin te krijgen is ook een bekend bijverschijnsel van de prednison. Verder heeft mijn lichaam besloten dat het wel grappig is om last te krijgen van een soort opvliegers; ineens krijg ik het bloedheet, rooie kop, zweet langs m'n rug... En dan is het weer weg, net zo snel als dat het gekomen is. Tegenwoordig neem ik niet eens meer de moeite om mijn vest/trui uit te trekken als ik er één krijg, want tegen de tijd dat ik goed en wel in een shirtje zit, is de opvlieger weer pleite.
Wat ik nu nog helemaal vergeet te noemen, zijn de vreetbuien. Dát is lachen joh! Vreetbuien door de medicatie voor je darmziekte! Je wilt namelijk eten, maar dat kan niet, want dan krijg je pijn. En dat alles komt door de medicijnen die de pijn moeten gaan verlichten. Echt, goed geregeld. (valt het op dat ik weer een chagrijnige bui begin te krijgen?)

Anyway. Mensen in mijn omgeving weten inmiddels dat ik behoorlijk licht ontvlambaar ben door de medicijnen en proberen daar, zo goed en zo kwaad als het gaat, rekening mee te houden. Dat is lief. Je komt er wel achter wie je echte vrienden zijn in een situatie als deze. Mensen die, ondanks dat ik lang niet de gezelligste ben, langs blijven komen. Blijven sms'en, mailen, kaartjes sturen. Die het niet erg vinden dat je tegen ze zeikt, die er gewoon voor je zíjn. Dát zijn de beste vrienden. En zij weten zelf wel over wie ik het heb. Bedankt jongens. Jullie zijn top!

Op stage is ze hetero (2)

Even leek het alsof er een bom viel, toen Miek zei op welke scholen ze komend jaar stage kon gaan lopen. Afgelopen jaar liep ze stage op een school waar ze nou niet bepaald voor haar geaardheid uit kon komen, dus werd mijn bestaan een jaar lang verzwegen. Hoe pijnlijk dat voor mij was, daar hebben we het vaak over gehad. Evenals het feit dat iedereen uiteindelijk dacht dat ze een relatie had met een mannelijke studiegenoot, in plaats van met mij. Dat voelt toch behoorlijk als een leger olifanten die je hart in stukken trapt.

Volgend jaar zou het beter zijn, beloofde ze. Het hoefde allemaal niet overdreven, ze hoefde niet met de gay-vlag te gaan lopen zwaaien en een spandoek 'IK BEN LESBISCH' mee te nemen. Het zou al fijn zijn als ze een keer kon antwoorden dat ze inderdáád een relatie had. Met míj. Zo vaak hadden leerlingen ernaar gevraagd, en zo vaak had ze 'nee' geantwoord. Telkens weer een klein barstje in mijn hart. Maar echt: Komend jaar zou het beter worden.

Totdat ze te horen kreeg uit welke scholen ze kon kiezen. Ik zal er niet over uitwijden, maar laat ik het zo zeggen: Uitkomen voor haar geaardheid zal niet makkelijk worden. Een school die trots op hun site meldt zich te laten inspireren door de bijbel en de Christelijke traditie, klinkt nou niet bepaald als dé perfecte stageschool voor een homoseksuele studente.
Moet ze dan maar weer een jaar de hetero uit gaan hangen? Ik weet niet of zij dat trekt, ik weet niet of ík dat trek. Als ik nog één keer hoor dat mensen denken dat ze wat met een ander heeft, zet ik het op een gillen vrees ik. Laat staan wanneer een hele klas/school dat denkt.

Gelukkig is het nog niet zeker, maar de kans zit er dik in dat ze op deze school stage moet gaan lopen. De andere alternatieven zijn ook niet ideaal.
En ik? Ik wacht maar af of ik komend jaar 'de vriendin van' mag zijn, of dat ik weer een jaar in de (ijs)kast moet.

Update

Inmiddels bijna een week geleden schreef ik dat ik deze blog nu weer bij ging houden. Dat is er niet van gekomen. Dinsdag had ik een onderzoek in het ziekenhuis, en tegen mijn eigen verwachtingen in was daar ineens een diagnose: Ziekte van Crohn. Best een schok, zeker omdat ik het onderzoek in ging met de gedachte dat ze toch weer niets zouden vinden. Dat ging immers al 20 jaar zo: Ik zou te horen krijgen dat het toch écht een spastische darm was en ik er maar mee moest leren leven.
Niet dus. Mijn dikke darm zit vol met zweertjes, en wat ze gezien hadden van mijn dunne darm was ook aangetast. Daar ben je lekker mee. Komende week zijn ook de uitslagen van de biopten binnen en gaan we kijken wat de beste medicatie is hiervoor. Waarschijnlijk eerst een infuus om de boel snel weer een beetje rustig te krijgen, daarna moet ik het met pillen onder controle proberen te houden.
Het is best gek dat het nu ineens een naam heeft. Alsof ik ineens serieus genomen word, nadat me al 20 jaar werd wijsgemaakt dat het ofwel PDS was, ofwel het tussen mijn oren zat. En hoe gek het ook klinkt - ik kom immers nooit meer van die ziekte af -, ik ben blij dat ze iets gevonden hebben. Nu kunnen we tenminste gericht gaan behandelen, in plaats van maar wat medicijnen te krijgen waarvan niemand eigenlijk precies weet waarvoor het is. Ik ben benieuwd...
Tevens was ik afgelopen dinsdag alweer een jaar samen met Miek. Inderdaad, ook dinsdag. Dus terwijl we ons jubileum zouden moeten vieren, lag ik helemaal crocky van het roesje in het ziekenhuis. Romantisch hoor. Gelukkig vond m'n meisje het niet erg, en kwam ze toch langs met een bos rozen. En hoewel ik een groot deel van de middag geslapen heb, vond ik het heel fijn dat ze bij me was.
Nu dit allemaal achter de rug is, ga ik nu dan écht weer deze blog bijhouden. Ik heb er een nieuwe, vrolijke layout op gezet om mee te beginnen. Wat vinden jullie ervan? Lekker lente-achtig, nietwaar?

Een aap in mijn buik

"Er zit een aapje in je buik," zei een arts van het Juliana Kinderziekenhuis tegen me. Ik, toen twee jaar en kampend met vreselijke buikpijn, zette het op een brullen.
Sinds die uitspraak wilde ik niet meer naar deze dokter. Gekke, domme meneer. Er kan toch geen aapje in mijn buik zitten?! Doe liever wat aan de pijn.
Nu, 18 jaar later, is er eigenlijk weinig veranderd aan de situatie. Nog steeds heb ik veel te maken met buikpijn, bijna ondraaglijke buikpijn. Overal krijg ik last van. Nooit kan ik eens lekker uit eten, of thuis eens wat bijzonders eten. Patat? Synoniem voor pijn. Pasta? Idem. Bloemkool? Same story. Het enige warme eten wat mijn buik nog enigszins aan kan, zijn sperziebonen en - in iets mindere mate - broccoli. Ook worteltjes zijn nog te doen, maar daar is ook alles mee gezegd. En geloof me: Deze drie gerechten komen na een tijdje letterlijk je neus uit.
Vandaag ben ik weer bij de dokter geweest, en die weet ook niet meer wat hij met me aanmoet. De afgelopen 20 jaar van mijn leven was het ziekenhuis in, ziekenhuis uit, dokter hier, second opinion daar, onderzoek zus, bloedprikken zo. Het is om gek van te worden.
Nu ben ik weer doorverwezen naar een ander ziekenhuis voor een second opinion. In mijn ogen eigenlijk een third opinion, maar de jarenlange onderzoeken van de kinderarts tellen hierin niet mee. De conclusie is dus dat ik opnieuw de molen in mag en weer binnenstebuiten gekeerd ga worden. Alle nare onderzoeken beginnen weer van voren af aan.
Soms ben ik echt de wanhoop nabij, als ik al nachten amper slaap van de pijn en overdag lig te gillen in mijn bed van de buikkramp. Dan denk ik maar weer aan het aapje wat volgens de kinderarts in mijn buik zat. Die gedachte lijkt nu ineens zo erg niet meer. Laten we in elk geval hopen dat het een doodshoofdaapje is, want die leven maar een jaar of 20.

Een speciaal, klein omaatje

Gisteren was mijn oma jarig. 74 jaar werd ze. Een paar jaar geleden had ik bijna al mijn opa's en oma's nog, op 1 oma na. Nu is oma mijn enige grootouder die nog leeft. Vrij snel achter elkaar zijn ze allemaal overleden; zowel mijn echte opa's als mijn stiefopa en -oma. Daarom moet deze enige overgebleven oma toch wel extra verwend worden!
Nu is dat geen probleem, want al sinds kleins af aan ben ik helemaal gek met mijn kleine omaatje, zoals ik haar vaak noem. Regelmatig eet ik bij haar, logeer ik bij haar of neem ik haar mee naar een musical. En laat dat nou net iets zijn wat oma helemaal geweldig vindt!
Ooit, toen ik zelf nog een wat kleinere Jennifer was, ging oma eens mee naar Oebele. Zelf vond ik het een verschrikkelijk slechte musical, maar oma zat te genieten. Een paar jaar later was ik klaar met school en kreeg ik een baan. Sinds ik die baan heb, en dus ook mijn eigen geld verdien, neem ik oma regelmatig mee naar het theater. Mary Poppins, We Will Rock You, Kruimeltje, La Cage aux Folles: Oma heeft ze gezien. En iedere keer zit ze naast me te stralen. Bij We Will Rock You, op rij 0, was ze zelfs een attractie voor de cast: Zo'n oud omaatje, helemaal vooraan, die bijna nog enthousiaster meedeed dan haar kleindochter. Jullie zullen begrijpen dat ik het erg leuk vind om mijn oma mee te nemen als ze er zo van geniet. Ook als ik zelf een musicaloptreden heb zit ze altijd in het publiek.
Vanavond neem ik haar mee naar Wicked. Oma kreeg tranen in haar ogen toen ik het haar vertelde, zo leuk vindt ze het. En iedereen, of ze het nou wilden of niet, kreeg te horen van dit speciale verjaardagscadeau. Buren, familie, kennissen die belden om haar te feliciteren... Iedereen vertelde ze vol trots dat ze zondagavond naar Wicked zou gaan. Op rij 2 nog wel!
Ik heb een heel speciaal, klein omaatje. En ik hoop dat we samen van nog heel veel musicals mogen genieten!

Echt écht verliefd

Vanmiddag, een paar minuten over vier. De liftdeuren zoeven langzaam dicht en ik leun tegen de wand. Één van mijn collega's, S., kijkt door de glazen achterwand van de lift. "Oh, wat schattig, je meissie staat er!" Meteen kijk ik op. De andere collega die in de lift staat, J., kijkt ook naar buiten. Ik stond bij de liftdeuren, maar wurm mezelf nu tussen J. en S. door om te zien of het inderdaad mijn vriendinnetje is die er staat.
Een grijns van oor tot oor verschijnt op mijn gezicht. Enthousiast zwaai ik. De toren aan de overkant geeft aan dat het 4 graden is, maar m'n meisje - die inderdaad op de parkeerplaats aan het wachten is - draagt een zonnebril. Typisch Miek, eigenzinnig als ze is. Of kan ik beter eigenwijs zeggen?
"Zo schattig. Je bent echt verliefd hè. Echt écht verliefd." Collega S. kijkt met een glimlach naar mijn stralende gezicht. Ik kan niets anders doen dan knikken. "Echt écht verliefd," herhaal ik, voordat de liftdeuren open gaan en ik naar buiten sprint.

12 weken zonder Noa

Vandaag is het 12 weken geleden dat mijn liefste Noameisje is overleden. Ik denk nog elke dag aan haar, ik zie iedere dag haar urntje in mijn kamer en soms lig ik nog steeds in mijn bed te snikken dat ze er niet meer is. Het is moeilijk voor te stellen als je het zelf nooit ervaren hebt, maar de onvoorwaardelijke liefde en vriendschap die zo'n klein beestje je kan geven... Het is niet te beschrijven.
12 weken geleden alweer. Het lijkt wel gisteren dat ik haar vond in haar kooitje, dat we haar lichaampje meenamen naar het crematorium en haar as in een urntje mee terugkregen. Toch lijkt het ook al zo lang geleden dat ik haar voor het laatst heb vast kunnen houden en over haar lieve koppie heb kunnen aaien. Ik kan me het moment nog zo goed herinneren dat we de ruimte uit moesten lopen waarin ze opgebaard lag. Ik heb nog tig keer omgekeken, wilde haar daar niet achterlaten in de wetenschap dat dit de laatste keer was dat ik haar zag. De tranen beginnen alweer rijkelijk te vloeien nu ik dit schrijf. Ik ben echt mijn beste vriendinnetje verloren, en ik ben haar al 12 weken kwijt.
Om de herinnering aan Noa levend te houden, heb ik Brigitte gevraagd om een portret van Noa te maken. Ze heeft al eerder een portret van ons hondje Dayna gemaakt, waar we ontzettend blij en tevreden over zijn. Gelukkig zag ze het ook zitten om Noa te tekenen. Als het portret klaar is, komt het boven haar urntje te hangen. Zo kan ik haar lieve kraaloogjes weer iedere dag zien. Ik kijk ernaar uit.

Gay in de kerk

Een mooi blogje van mijn vriendinnetje, die ik graag met jullie wil delen.

Gay in de kerk

Afgelopen zaterdag, Kerstavond, ging ik met mijn vriendin en mijn ouders naar de kerk. Streng gelovig ben ik zeer zeker niet, maar met Kerst vind ik dat je naar de kerk moet. Niet zozeer omdat het moet, omdat het verplicht is, maar om te laten zien dat ik het geloof niet heb afgezworen. Een bevestiging aan mezelf, dat ik weet dat er een God is.
Hand in hand liepen we, mijn vriendin en ik. Het is maar een klein stukje naar de kerk. Gelukkig, want ik ben geen groot fan van lopen. Stiekem vind ik het wel een beetje spannend: het is de eerste keer dat we samen gaan. Nou ja, we zijn eens op een bruiloft geweest, maar dat is een ander verhaal. Dan ben je samen uitgenodigd, ze zijn ervan op de hoogte dat wij samen gay zijn en dat wij een stelletje zijn. Nu niet. We zijn niet speciaal uitgenodigd, hoewel natuurlijk iedereen welkom is. Zullen we raar aangekeken worden, gaat er gefluisterd worden? De kerk zal vol zitten met bejaarden. Niet alleen omdat het geloof onder jongeren minder populair is, maar vooral omdat ik in een bejaardenwijk woon.
We worden niet raar aangekeken en er wordt niet gefluisterd. Bij binnenkomst kijkt mijn vriendin om zich heen: ze is hier nog nooit geweest. Het is geen ouderwetse kerk, het is geen kruisvormig gebouw met kerkbanken, meer rechthoekig met stoelen en een afgeknotte kegel als koepel.
Een beetje achteraan gaan we zitten, op onze "vaste plaats". De dienst is vrolijk met veel zang. Het zet me wel aan het denken: mag je gay zijn in de kerk? Hier wel, naar mijn idee. We waren niet overdreven aan het zoenen, alleen een klein kusje toen we elkaar een prettige Kerst wensten, en verder hebben we hand in hand gezeten. Prima, toch?
Gisteren zag ik een programma over jonge predikers in de Verenigde Staten. Een jong knulletje, negen jaar oud, schreeuwt bij een abortuskliniek dat ze niet hun kind mogen vermoorden. Verder in het programma vertelt zijn vader dat het knulletje de zondaars op het goede pad wil brengen. Een hele waslijst volgt: drugsgebruikers, drinkers, homoseksuelen, strippers, hoeren, hoerenlopers, verkrachters, afzetters...
Waarom is homoseksualiteit een zonde? Als ik verliefd wordt op een persoon, en deze met respect behandel, voor deze wil zorgen en deze persoon dol en dolgelukkig wil maken, wat maakt het dan uit of deze van hetzelfde geslacht is?
Maar ach, hier in Nederland zijn we een stuk toleranter. In mijn hoofd heb ik het citaat van mijn oom altijd nog.

1 jaar geleden

Vandaag precies 1 jaar geleden.
Het lijkt zo kort maar tegelijk zo lang. Alles is veranderd, maar één ding is hetzelfde gebleven: Mijn dankbaarheid. Geen verwarring meer, geen gevoelens die ik niet kan of wil plaatsen. Ik heb je al maanden niet meer gezien, maar jij hebt mijn ogen geopend. En ookal ga ik je waarschijnlijk nooit meer zien, ik blijf je de rest van mijn leven dankbaar.
Zonder jou was ik nu nog steeds aan het twijfelen.
Dankjewel.