Dieren of dingen?!

Er is iets wat me al een tijdje opvalt, maar ik heb nog nooit de moeite genomen om er een blogje over te schrijven. Nu doe ik dat tóch. Het zit me namelijk tot híér. *zwaait met handen hoog boven hoofd*

Ik ben opgegroeid met dieren. Al vanaf mijn geboorte zijn we nooit lang huisdierloos geweest. Een konijn, cavia's, een hondje en hamsters: Ze zijn allemaal voorbij gekomen. En van jongs af aan is mij die verantwoordelijkheid bijgebracht: Een dier is een levend wezen. Als je een dier neemt, neem je die voor de rest van zijn/haar leven. Die dump je niet bij de eerste de beste tegenslag, of als het toch niet helemaal is wat je ervan verwacht had. Met een ziek dier ga je naar de dierenarts, of het nou een dwerghamster of een Sint Bernard hond is. Klein of groot maakt niet uit, een dier heeft gevoel en jíj, als eigenaar, bent verantwoordelijk voor zijn welzijn.

Deze opvatting schijnt tegenwoordig erg zeldzaam te zijn. Ik zie de laatste tijd zó veel mensen die bedenken: Ik wil een hond! En diezelfde week er nog één van marktplaats halen. Vervolgens hebben ze torenhoge dierenartskosten, omdat het beestje van een broodfokker vandaan komt en 9 van de 10 keer gewoon niet gezond is. Na een paar maanden is het beestje 'toch niet wat ze ervan verwachtten,' is er 'geen tijd meer voor,' of wordt het beestje om een andere reden weer gedumpt. Moet je een hond zindelijk maken?! Uitlaten? Kun je hem niet de hele dag opsluiten in de bench omdat hij anders in de weg loopt? Oh... Tsja, dat wisten we niet, dan dumpen we hem maar. Moet je een hamsterkooi verschonen? Moet een cavia af en toe zijn kooi uit voor wat aandacht? Ja, da-hag. Op marktplaats ermee.

Ik word kotsmisselijk van dat soort mensen. Toen wij een hondje namen, hebben we meer dan een jaar op de wachtlijst gestaan bij een hobbyfokker. Het teefje was nog niet eens drachtig toen wij ons al aanmeldden. En zelfs dáár ging nog een zoektocht aan vooraf, want we wilden zeker weten dat we kozen voor een ras dat geschikt was voor ons en onze levensstijl. We hebben een fokker gekozen waar we goede verhalen over hoorden, en waar we zelf ook een goed gevoel bij hadden. Deze fokker wist alles van haar beestjes, en toen de pups eenmaal geboren werden kon ze ons al na een paar weken vertellen welk ukkie het beste bij ons zou passen. We hadden immers aangegeven dat we een rustig hondje wilden. En inderdaad: We hebben bijna 12 jaar plezier gehad van onze Dayna.

Helaas schijnen wij één van de weinigen te zijn die er zo over denken. Steeds meer dieren worden afgedankt via marktplaats, naar het asiel gebracht of - nóg makkelijker - gewoon gedumpt in het bos of vrijgelaten in het park. Laatst op marktplaats stond er serieus één of andere malloot die een hamster wilde ruilen voor een cavia. Het sneue is, dat deze 'dumpers' vaak binnen no time weer een ander dier hebben. Om weer net zo hard te lozen als dat het óók niet is. Het is triest, zeer triest.

Update!

Na ruim een maand zelf geen blogjes geplaatst te hebben, op één quote na, ben ik nu zelf weer eens achter de laptop gekropen om mijn blog te updaten. Alle credits voor de afgelopen maand gaan naar mijn lieve Miekie, die in augustus nog een paar blogs voor me heeft geplaatst.

Allereerst heb ik een nieuwe layout gemaakt, ik hoor graag wat jullie ervan vinden. Ik ben zelf niet helemáál tevreden, dus kijk niet raar op als er binnenkort ineens weer wat anders op staat :-)

Verder weet ik nog niet in hoeverre ik de komende tijd kan bloggen. Mijn gezondheid laat het - helaas - nog steeds afweten. Als ik niet op bed lig met buikpijn, heb ik wel last van mijn gewrichten waardoor ik niet achter de laptop kan zitten. Ik heb wel een iPad, maar helaas is daarvoor geen Blogger-app. Ook via desite kan ik niet updaten, omdat mijn iPad de editor die Blogger gebruikt niet ondersteunt :-( Mocht iemand de gouden tip hebben hoor ik het graag, want als het via de iPad kon zou ik veel meer bloggen, hihi!

Dan maak ik maar meteen gebruik van de gelegenheid om één van mijn nieuwe favoriete liedjes te delen met jullie!

En voor wie zich door dit liedje zorgen maakt: Miek en ik zijn nog steeds helemaal happy together hoor ;-) Inmiddels al bijna anderhalf jaar!

Verstoppertje

Door Miek is Uniek!

We spelen verstoppertje, jij en ik. Soms doet je familie ook nog mee. Ik verstop mij onder mijn deken, toch weten jullie mij te vinden. Dan verstoppen jullie je, ik ga jullie zoeken. Het is niet zo'n grote ruimte, minder dan 20 kubieke meter, maar jullie zijn meesters in het verstoppen. Toch ben ik een hele goede zoeker. Helaas, als ik jullie vind, gaan jullie er weer snel vandoor, zonder dat ik jullie heb gebuut. En als ik jullie dan buut, dan laten jullie zo'n gore bende achter. Bloed, benen, vleugels.. het zit echt overal! Meestal is het niet eens mijn bloed, dat vind ik nog wel het ergste. 

Laatst had ik een goede vondst. Daar zat jij, de snelste en de geniepigste, op mijn plafond. Toen ik bijna bij je was, vloog je weg, onder een poster. Ik rees mijn boek op en sloeg zo hard als ik kon. Nu ben je er niet meer, maar ik zal er niet om rouwen. Jullie hebben mijn nachtrust al meer dan genoeg verstoord.

Boze blikken

Voorzichtig duwt Miek mijn rolstoel nog wat verder aan de kant, zodat een geïrriteerde 13-jarige er langs kan. Een donkere vrouw, ik schat haar begin 30, moet haar adem inhouden om de puber tussen mijn rolstoel en haar stoel door te laten. De moeder van het meisje staat voor ons en draait zich om. Haar shirt is zo laag uitgesneden dat ik meer van haar decolleté zie dan gewenst is. Ze roept wat naar haar dochter, maar afgeleid door zowel de borsten van de vrouw - die zo groot en bh-loos zijn, dat ze ter hoogte van haar heupen bungelen - en de blikken van de mensen om me heen, dringt het niet tot me door wat ze zegt.

"Wat wil je hebben?" Miek, die achter de rolstoel staat, legt haar hand op mijn schouder. Ik bekijk net wat er allemaal voor lekkers te krijgen is in de Hema, als het meisje weer terugkomt. Deze keer met twee flesjes drinken in haar handen. Geërgerd tikt ze met haar voet op de grond, waarna ze zich opnieuw tussen mij en de donkere vrouw door begint te wurmen. Ik zie de vrouw weer haar buik inhouden en haar stoel aanschuiven. Er wordt me nu van drie kanten een boze blik toegeworpen. De puber met het drinken, haar bh-loze moeder en de vrouw die inmiddels wel last van ademnood moet hebben.

"Doe dat maar. Ik ga daarheen." Ik wijs nog vluchtig in de richting van een gebakje, waarna ik mezelf met rolstoel en al de rij uit manoeuvreer. "Maar mijn portemonnee zit nog in jouw tas!" hoor ik Miek achter me roepen. "Ik wil eerst weg hier." Ik hoor dat ik haar afsnauw en meteen heb ik spijt. Ze kan er niks aan doen dat het Hema-restaurant een smalle bedoening is, dat mijn rolstoel een stom, log ding is en dat de mensen in het restaurant me boze blikken toewerpen. Zo lang ik in die rolstoel zit, sta ik nou eenmaal altijd in de weg.

"Sorry," verontschuldig ik me, als Miek naar me toe komt om haar portemonnee te halen. "Het was gewoon smal en..." Ik weet eigenlijk niet zo goed wat ik wil zeggen, dus druk ik mijn pinpas in haar handen. "Hier, ik trakteer." Miek geeft me een kus en loopt terug naar de kassa om af te rekenen.

Zweterige plofkop

Ik heb nooit echt een hoge pet van mezelf op gehad, ik heb mezelf nooit echt mooi gevonden. Maar de laatste maanden is het wel heel erg.
14 kilo waren eraf door de Crohn, de Prednison heeft ervoor gezorgd dat de helft er inmiddels weer aan zit. Niet iets waar ik blij mee ben, want hoewel het afvallen niet op een gezonde manier was gegaan, stond het resultaat me wel aan. Nu heb ik een hoofd als een zweterige watermeloen. Frustrerend.

Ik vind het moeilijk. En de voornaamste reden is heel stom: Ik wil dat mensen - mijn ouders, familie en partner - trots op me kunnen zijn. Dat ze me met trots voor kunnen stellen aan iemand. 'Dit is mijn dochter,' of 'Dit is mijn vriendin.'
Afgelopen weekend waren mijn schoonouders 25 jaar getrouwd en gaven een feest. Een groot deel van de familie had ik al eens ontmoet vóórdat ik ziek werd, maar een deel ook niet. Doodeng vond ik het. Daar ging ik dan, in mijn rolstoel, met mijn prednison-opvliegers en mijn plofkop. Miek achter de rolstoel. Niet bepaald ideaal; je vriendinnetje wil je natuurlijk niet in een karretje voor je uit duwen. Daar wil je hand in hand naast lopen. Maar dat zat er niet in. Ik heb het haar van tevoren verteld, hoe erg ik er tegenop zag. Gelukkig, want hoewel ik geen prater ben, luchtte het toch op. Miek vindt me toch wel mooi, prednison-hoofd of niet. En trots is ze ook op me, ondanks alles. Ik wou dat ik dat ook van mezelf kon zeggen.

Helaas is niet iedereen zo lief en meelevend als Miek. Sommigen laten je keihard vallen. Of dat komt doordat ik nu officieel een 'moeilijk geval' ben, of dat er andere factoren meespelen, dat weet ik niet. Maar de mensen waarvan ik dacht dat ze het dichtst bij me stonden, laten ineens niets meer van zich horen. Ik probeer er maar niet teveel over na te denken. Het zegt meer over hen dan over mij, probeer ik mezelf maar voor te houden. Maar pijn doet het wel.

Ellende

Vandaag weer een darmonderzoek gehad, wat een ellende. Voorgaande keren had ik ná de scopie niet zoveel last meer, beetje duf van het roesje maar that's it. Deze keer is het helaas anders gegaan.
Door de vele medicatie van de afgelopen tijd werkte het roesje erg slecht, waardoor ik telkens bijkwam tijdens het onderzoek en erg veel pijn heb gehad. Door de pijn heb ik veel liggen draaien en wurmen op de behandeltafel, wat niet echt ideaal is als ze met de scoop bezig zijn. Daardoor nu ontzettend veel napijn, niet grappig meer...

En dan lig je op de bank zielig te wezen met een kruik, een mok thee en een dekentje, en dan komt het besef des te harder aan dat er geen hondje meer is om lekker mee te knuffelen. Dubbel au...

Punch me, maybe?

Okee, sla me niet, scheld me niet uit, word niet boos op me.
Ik heb dit nummer lang weten te ontwijken, hoewel het al een tijdje een 'hype' is. Misschien juist daarom. Ik had er van tevoren al een hekel aan.
Tot ik hem toch eens hoorde, nu zo'n week geleden. En ik moet toegeven: Het is best een vrolijk liedje. Lang niet zo irritant als ik dacht. Stiekem zing ik hem tegenwoordig zelfs mee met de radio... Punch me, maybe?

Krrrrrrgh!

Krrrrrrrrghhhhh.
Met een zucht knip ik mijn nachtlampje aan. M'n ogen moeten even wennen aan het felle licht, maar al gauw zie ik waar de herrie vandaan komt.
Tsjrrrrrrrrraaaaaa.
Met moeite krabbel ik overeind. De vloer voelt koud aan mijn blote voeten. Helaas ben ik niet het type dat bij zo'n geluid zich omdraait, haar ogen weer dichtdoet en verder slaapt. Ik blijf me eraan ergeren en er zit dus weinig anders op dan er wat aan te doen.
Bsssssssssssttttttt.
Slaapdronken open ik het kleine deurtje. Mijn hand past er net doorheen en m'n arm verdwijnt tot aan mijn elleboog in de donkere kooi. Ik draai wat en ik graai wat. Vluchtig getrippel van kleine pootjes, miniscule nageltjes krassen op mijn arm. Mijn vrije hand grist de op vrijheid beluste ontsnapper van mijn schouder en plant hem terug in zijn kooi.
Het deurtje wordt netjes gesloten. Voetje voor voetje schuifel ik terug naar mijn bed. De deken trek ik op tot aan mijn kin, en zodra mijn hoofd het kussen raakt voel ik mezelf alweer richting dromenland gaan. Met mijn hand zoek ik naar de schakelaar van mijn nachtlampje.

Het blijft even rustig. Ik hoor enkel wat gescharrel, gerammel van een voerbakje en hooi wat verschoven wordt. Ik glimlach en val tevreden in een lichte slaap. 

Prrrrrsssssssssttttttt.
Het duurt slechts een paar minuten. Dan besluit Védor opnieuw dat zijn loopradje dé perfecte plek is om zijn wangzakken te legen. En weer knip ik mijn nachtlampje aan.

Licht ontvlambaar

Ik klem mijn kaken op elkaar als ik weer een pluk haar in de prullenbak gooi. Even een hand door mijn lange haren halen, staat tegenwoordig synoniem aan een hele lok lostrekken. Strontchagrijnig word ik ervan. Jarenlang spaarde ik om mijn lange haar terug te krijgen, nu verdwijnen ze de prullenbak in. "Laat het kort knippen," adviseren mensen. "Dan heb je minder last van haaruitval." Maar dat is voor mij geen optie. No freaking way dat ik mijn 'levenswerk' af laat knippen.
Toch is dit ook niet leuk. Helemáál niet leuk zelfs. Confronterend. Als iemand mijn haar borstelt, probeer ik niet te kijken naar wat er achter blijft in de borstel. Maar soms kom ik er niet onderuit. Als ik even een hand door mijn haar haal, aan mijn hoofd krab of gewoon op de zwarte bank zit en ineens overal lange, blonde haren zie. Ik had altijd al wel een beetje last van haaruitval, maar sinds ik prednison slik is het hopeloos. Het is dat het een goed effect heeft op de ontstekingen in mijn darmen en gewrichten, maar anders...

Mijn humeur is ook om op te schieten. Het ene moment ben ik hartstikke druk en vrolijk, het volgende moment zit ik te janken om een paar minuten later weer boos op alles en iedereen te zijn. Het 'vollemaanshoofd' wat ik begin te krijgen is ook een bekend bijverschijnsel van de prednison. Verder heeft mijn lichaam besloten dat het wel grappig is om last te krijgen van een soort opvliegers; ineens krijg ik het bloedheet, rooie kop, zweet langs m'n rug... En dan is het weer weg, net zo snel als dat het gekomen is. Tegenwoordig neem ik niet eens meer de moeite om mijn vest/trui uit te trekken als ik er één krijg, want tegen de tijd dat ik goed en wel in een shirtje zit, is de opvlieger weer pleite.
Wat ik nu nog helemaal vergeet te noemen, zijn de vreetbuien. Dát is lachen joh! Vreetbuien door de medicatie voor je darmziekte! Je wilt namelijk eten, maar dat kan niet, want dan krijg je pijn. En dat alles komt door de medicijnen die de pijn moeten gaan verlichten. Echt, goed geregeld. (valt het op dat ik weer een chagrijnige bui begin te krijgen?)

Anyway. Mensen in mijn omgeving weten inmiddels dat ik behoorlijk licht ontvlambaar ben door de medicijnen en proberen daar, zo goed en zo kwaad als het gaat, rekening mee te houden. Dat is lief. Je komt er wel achter wie je echte vrienden zijn in een situatie als deze. Mensen die, ondanks dat ik lang niet de gezelligste ben, langs blijven komen. Blijven sms'en, mailen, kaartjes sturen. Die het niet erg vinden dat je tegen ze zeikt, die er gewoon voor je zíjn. Dát zijn de beste vrienden. En zij weten zelf wel over wie ik het heb. Bedankt jongens. Jullie zijn top!

Op stage is ze hetero (2)

Even leek het alsof er een bom viel, toen Miek zei op welke scholen ze komend jaar stage kon gaan lopen. Afgelopen jaar liep ze stage op een school waar ze nou niet bepaald voor haar geaardheid uit kon komen, dus werd mijn bestaan een jaar lang verzwegen. Hoe pijnlijk dat voor mij was, daar hebben we het vaak over gehad. Evenals het feit dat iedereen uiteindelijk dacht dat ze een relatie had met een mannelijke studiegenoot, in plaats van met mij. Dat voelt toch behoorlijk als een leger olifanten die je hart in stukken trapt.

Volgend jaar zou het beter zijn, beloofde ze. Het hoefde allemaal niet overdreven, ze hoefde niet met de gay-vlag te gaan lopen zwaaien en een spandoek 'IK BEN LESBISCH' mee te nemen. Het zou al fijn zijn als ze een keer kon antwoorden dat ze inderdáád een relatie had. Met míj. Zo vaak hadden leerlingen ernaar gevraagd, en zo vaak had ze 'nee' geantwoord. Telkens weer een klein barstje in mijn hart. Maar echt: Komend jaar zou het beter worden.

Totdat ze te horen kreeg uit welke scholen ze kon kiezen. Ik zal er niet over uitwijden, maar laat ik het zo zeggen: Uitkomen voor haar geaardheid zal niet makkelijk worden. Een school die trots op hun site meldt zich te laten inspireren door de bijbel en de Christelijke traditie, klinkt nou niet bepaald als dé perfecte stageschool voor een homoseksuele studente.
Moet ze dan maar weer een jaar de hetero uit gaan hangen? Ik weet niet of zij dat trekt, ik weet niet of ík dat trek. Als ik nog één keer hoor dat mensen denken dat ze wat met een ander heeft, zet ik het op een gillen vrees ik. Laat staan wanneer een hele klas/school dat denkt.

Gelukkig is het nog niet zeker, maar de kans zit er dik in dat ze op deze school stage moet gaan lopen. De andere alternatieven zijn ook niet ideaal.
En ik? Ik wacht maar af of ik komend jaar 'de vriendin van' mag zijn, of dat ik weer een jaar in de (ijs)kast moet.

Hip(pel) toch (h)op!

Ik hou niet van rap/hiphop, totaal niet zelfs. Soms komt het voor dat mooie nummers ineens onderbroken worden voor gerap, ge-uh, gehip en gehop. Persoonlijk erger ik me vooral aan het ge-uh. Mannetjes die naar hun kruis grijpen, stoer kijken en vaak ook nog bijzonder lelijk zijn. Miek schreef daar laatst nog een grappig blogje over.
Lighters van Bruno Mars ft. Eminem is zo'n voorbeeld. Geen slecht woord over Eminem, want als ik één rapper goed vind, is hij het. Serieus. Niet dat ik voor mijn lol naar een cd van hem zou luisteren, maar moest ik één rapper noemen die ik kan verdragen is het Eminem.

Oordeel zelf. De eerste versie is de solo-versie van Bruno Mars, waar de rap uit geknipt is. Daarna de versie waar Eminem doorheen uh't. Mijn voorkeur is wel duidelijk, geloof ik.

Prednison

 Ziek
Hyper, enthousiast
Tranen met tuiten
Boos op de wereld
Prednison

Korte update + layout

Zoals velen van jullie wel zullen weten, heb ik een paar dagen in het ziekenhuis gelegen. Het gaat nog steeds niet bepaald goed, ik heb nu een hoge dosis prednison en andere medicijnen en kan zonder rolstoel de deur niet uit. Ik krijg nu drinkvoeding om enigszins aan te sterken en ik ga er dan ook vanuit dat niemand mij het kwalijk neemt als mijn blogje even een lagere prio heeft... :-)

Wel heb ik er een nieuwe layout op gegooid, gewoon omdat ik het leuk vind. Hoe vinden jullie 'm deze keer?

"Schat?"

"Schat?" "Hmm?" "Ik hoor er weer één." We zuchten synchroon en Miek knipt het nachtlampje aan. Ik kruip tegen haar aan en samen staren we naar het plafond. "Ik zie 'm niet," verzucht ik. Miek's ogen spieden de kamer door, iedere vierkante centimeter wordt uitvoerig geïnspecteerd. "Ja! Daar!" Ze wijst naar boven, maar ik kan de mug niet onderscheiden van de vele posters die op haar plafond hangen. "Wáár?" "Daar. Zie je die poster van Pink?" Ik moet lachen. Pink staat zo'n beetje op de helft van de posters in haar kamer, en dat zijn er véél. "Die van Green Day, zie je die?" "Ja." "Nou, daaronder hangt Pink, en daar zit 'ie naast." "Oh ja." Miek klautert van ons matrasje op de grond op haar eigen bed. Ze pakt het boek wat er nog lag van de vorige slachtoffers en haalt uit. "Oh nee." "Wat? Heb je 'm gemist?" "Nee, maar... Hoe kan het dat ik dáár een mug zag vliegen, terwijl deze híér zat?" "Shit. We hebben er twee."

Ik trek de deken wat hoger op. Op de één of andere manier moeten die beesten mij altijd hebben. Lig ik met Miek op een kamer en hebben we een mug, dan kan ik er geld op zetten dat zij de volgende ochtend geen één bult heeft, en ik me een ongeluk krab. Terwijl ik dit type, krab ik regelmatig aan mijn knokkels. Inderdaad: Daar zitten ze ook. Miek bedacht dat het slim was om mij helemaal in te smeren met anti muggenspul, en zo gezegd, zo gedaan. Armen, benen, nek en gezicht ingesmeerd, alles waar die beesten bij konden komen. Dachten we. De volgende ochtend realiseerde ik me dat het misschien handig was geweest als ik de rug van mijn hand ook had besproeid met Deet. Vijf muggenbulten zijn het resultaat. Twee op mijn linker en drie op mijn rechter hand.

"Ja, ik heb hem!" Miek's stem laat me opschrikken uit mijn gedachten. Vol trots toont ze de geplette mug, met een flinke bloedvlek eromheen. "Als er ooit een moord gepleegd wordt in deze kamer, ben jij de hoofdverdachte. Er zit zoveel van jouw bloed hier." Ze heeft gelijk. Alle muggen die in deze kamer gemarteld zijn, zaten vol met mijn bloed. Zo zit er een bloedvlek van mij op het raamkozijn, op meerdere posters en op de muren. "Ik hang gewoon een briefje op de deur," grap ik, "Als hier ooit een moord wordt gepleegd: Ik was het niet!" "Hoezo jezelf verdacht maken?" We lachen en mijn blik dwaalt af naar de wekkerradio. Half 3. "Ik ga weer slapen," meld ik terwijl ik me op mijn buik draai. Miek knipt het nachtlampje uit en komt weer naast me liggen. "Trusten meisje." "Trusten."

De rust duurt slechts een paar minuten. "Schat?" "Hmm?" "Ik hoor er weer één..."

16 pillen

Een goed gevulde plastic tas wordt met een plof op de grond gezet. Zeven klepjes worden opengeschoven. Niet helemaal eraf, maar precies zó dat ze nog net blijven zitten. Maandag, dinsdag, woensdag... Voor elke dag van de week één bakje in deze pillendoos, die ooit van mijn opa is geweest. Zijn achternaam en voorletters staan nog op de voorkant. De hoes valt bijna uit elkaar, maar de rest is nog prima bruikbaar. Ik pak verschillende doosjes uit de plastic tas, en lees de etiketten om te controleren of het de goede zijn. Keurig op een rijtje leg ik ze voor me op de salontafel.

"Wist je dat ik met die nieuwe medicatie wel acht pillen heb 's ochtends?" Ik hou de grootste van de acht omhoog. "Moet je kijken wat een joekel. Dat krijg ik toch nooit weg!" Ter info: Ik breek mijn aspirines al in 4 stukjes omdat ik er anders zo'n beetje in stik, en deze pil heeft een formaat waar ik spontaan van begin te kokhalzen. En daar moet ik er dan twee 's ochtends én twee 's avonds van nemen.
Nadat heel de pillendoos is gevuld, ben ik onder de indruk van het resultaat. Voor een meid van 20 is het eigenlijk best ernstig. 8 bij het ontbijt, 6 bij het avondeten en dan nog 2 voor het slapengaan. 16 pillen. Oorspronkelijk waren het er nog 3 meer, die ik bij de lunch in moet nemen, maar daar heb ik de brui aan gegeven. Deze pillen waren dan ook niet voorgeschreven door het ziekenhuis maar door een natuurgeneeskundige, maar ik vergat ze toch standaard in te nemen. Laten we nu eerst maar eens gaan kijken of deze Crohn-medicatie doet wat 'ie moet doen, voordat ik me weer vanalles wijs laat maken door alternatieve artsen.

16 pillen dus. Een flink gevulde pillendoos voor een jonge vrouw, maar als het mijn leven draaglijker maakt heb ik het er graag voor over.

Een flink pak rammel

Soms wil ik mensen door elkaar schudden. Ze stevig vastpakken bij hun schouders en even goed heen en weer rammelen, in de hoop dat alles in hun bovenkamer weer op de goede plaats terecht komt. Dingen die voor een buitenstaander duidelijk zijn, worden vaak niet opgemerkt door degene die er middenin zit.

Het is vast herkenbaar voor sommigen. "Zie je dan niet dat ze je leuk vindt?" "Zie je dan niet dat hij je gewoon gebruikt?" en ga zo maar door. De frustratie die daarmee gepaard gaat, zal ongetwijfeld ook bekend zijn bij jullie. Je snapt niet dat degene om wie het gaat, het gewoon niet ziet. Of misschien niet wíl zien.

Het is iets onbegrijpelijks, maar je kunt weinig anders doen dan ermee dealen. Na een tijdje stop je met het continu zeggen, en wacht je tot degene om wie het gaat er zelf achter komt. Tot zijn beste vriend hem ineens als een baksteen laat vallen, of tot dat leuke meisje uit de klas schoorvoetend toegeeft dat ze je broer wel ziet zitten. "Ik zei het toch!" roep je dan triomfantelijk. Maar dat toegeven zal diegene, die het altijd ontkend heeft, nooit. Jammer. Ik haal graag mijn gelijk :-)

Update

Inmiddels bijna een week geleden schreef ik dat ik deze blog nu weer bij ging houden. Dat is er niet van gekomen. Dinsdag had ik een onderzoek in het ziekenhuis, en tegen mijn eigen verwachtingen in was daar ineens een diagnose: Ziekte van Crohn. Best een schok, zeker omdat ik het onderzoek in ging met de gedachte dat ze toch weer niets zouden vinden. Dat ging immers al 20 jaar zo: Ik zou te horen krijgen dat het toch écht een spastische darm was en ik er maar mee moest leren leven.
Niet dus. Mijn dikke darm zit vol met zweertjes, en wat ze gezien hadden van mijn dunne darm was ook aangetast. Daar ben je lekker mee. Komende week zijn ook de uitslagen van de biopten binnen en gaan we kijken wat de beste medicatie is hiervoor. Waarschijnlijk eerst een infuus om de boel snel weer een beetje rustig te krijgen, daarna moet ik het met pillen onder controle proberen te houden.
Het is best gek dat het nu ineens een naam heeft. Alsof ik ineens serieus genomen word, nadat me al 20 jaar werd wijsgemaakt dat het ofwel PDS was, ofwel het tussen mijn oren zat. En hoe gek het ook klinkt - ik kom immers nooit meer van die ziekte af -, ik ben blij dat ze iets gevonden hebben. Nu kunnen we tenminste gericht gaan behandelen, in plaats van maar wat medicijnen te krijgen waarvan niemand eigenlijk precies weet waarvoor het is. Ik ben benieuwd...
Tevens was ik afgelopen dinsdag alweer een jaar samen met Miek. Inderdaad, ook dinsdag. Dus terwijl we ons jubileum zouden moeten vieren, lag ik helemaal crocky van het roesje in het ziekenhuis. Romantisch hoor. Gelukkig vond m'n meisje het niet erg, en kwam ze toch langs met een bos rozen. En hoewel ik een groot deel van de middag geslapen heb, vond ik het heel fijn dat ze bij me was.
Nu dit allemaal achter de rug is, ga ik nu dan écht weer deze blog bijhouden. Ik heb er een nieuwe, vrolijke layout op gezet om mee te beginnen. Wat vinden jullie ervan? Lekker lente-achtig, nietwaar?

Daar is ze weer!

Een aantal dagen niet geblogd. Ik ga proberen om het vanaf vandaag weer bij te houden, maar om eerlijk te zijn staat mijn hoofd er niet echt naar. Gezondheid gaat nog steeds kaa-uu-tee en het is erg vermoeiend allemaal.

Een aap in mijn buik (2)

Nog even een kort vervolg op mijn vorige blogje.
Iedereen die een ziekte heeft die je niet aan de buitenkant kunt zien, loopt er wel tegenaan: Onbegrip.
Mensen die niet voelen wat ik voel, hebben makkelijk praten. 'Aanstelleritis,' zeggen ze dan. Dit was vroeger op school al zo, maar is nu nog steeds niet anders. Ondanks dat ik nu niet meer te maken heb met pubers, maar met volwassenen - vaak zelfs ouder dan ik. Collega's, familie, vrienden: Iedereen heeft er wel iets over te zeggen. De één toont begrip, de ander vindt het onzin.
Ik wens niemand dit toe. Ik wens niemand de pijn toe die ik heb. Maar soms denk ik: Wat zou er gebeuren als de mensen die me een aansteller noemen, een week lang de pijn zouden hebben die ik dagelijks voel? Ik denk dat ze zichzelf voor een trein zouden gooien.
Ik wil niet zielig doen. Absoluut niet. Maar veel mensen hebben geen idee wat ze zeggen, dat wil ik met dit blogje duidelijk maken. Als je geen idee hebt waar je het over hebt... Oordeel dan gewoon niet. Dat scheelt een hoop verdriet voor degene die de pijn wél ervaart.

Een aap in mijn buik

"Er zit een aapje in je buik," zei een arts van het Juliana Kinderziekenhuis tegen me. Ik, toen twee jaar en kampend met vreselijke buikpijn, zette het op een brullen.
Sinds die uitspraak wilde ik niet meer naar deze dokter. Gekke, domme meneer. Er kan toch geen aapje in mijn buik zitten?! Doe liever wat aan de pijn.
Nu, 18 jaar later, is er eigenlijk weinig veranderd aan de situatie. Nog steeds heb ik veel te maken met buikpijn, bijna ondraaglijke buikpijn. Overal krijg ik last van. Nooit kan ik eens lekker uit eten, of thuis eens wat bijzonders eten. Patat? Synoniem voor pijn. Pasta? Idem. Bloemkool? Same story. Het enige warme eten wat mijn buik nog enigszins aan kan, zijn sperziebonen en - in iets mindere mate - broccoli. Ook worteltjes zijn nog te doen, maar daar is ook alles mee gezegd. En geloof me: Deze drie gerechten komen na een tijdje letterlijk je neus uit.
Vandaag ben ik weer bij de dokter geweest, en die weet ook niet meer wat hij met me aanmoet. De afgelopen 20 jaar van mijn leven was het ziekenhuis in, ziekenhuis uit, dokter hier, second opinion daar, onderzoek zus, bloedprikken zo. Het is om gek van te worden.
Nu ben ik weer doorverwezen naar een ander ziekenhuis voor een second opinion. In mijn ogen eigenlijk een third opinion, maar de jarenlange onderzoeken van de kinderarts tellen hierin niet mee. De conclusie is dus dat ik opnieuw de molen in mag en weer binnenstebuiten gekeerd ga worden. Alle nare onderzoeken beginnen weer van voren af aan.
Soms ben ik echt de wanhoop nabij, als ik al nachten amper slaap van de pijn en overdag lig te gillen in mijn bed van de buikkramp. Dan denk ik maar weer aan het aapje wat volgens de kinderarts in mijn buik zat. Die gedachte lijkt nu ineens zo erg niet meer. Laten we in elk geval hopen dat het een doodshoofdaapje is, want die leven maar een jaar of 20.