Opa jarig

Samen naar de aapies kijken, samen naar het strand
En als je geluk had, ging je samen naar de brand
Samen op het ijs en met een sleetje in de sneeuw
Leeuwentemmer spelen en mijn opa was de leeuw

Altijd als we samen waren hadden we plezier

Stierenvechter spelen en mijn opa was de stier

M'n opa, m'n opa, m'n opa

In heel Europa was er niemand zoals hij
M'n opa, m'n opa, m'n opa

En niemand was zo aardig voor mij

Leen Jongewaard & Hetty Blok - M'n opa

Licht ontvlambaar

Ik klem mijn kaken op elkaar als ik weer een pluk haar in de prullenbak gooi. Even een hand door mijn lange haren halen, staat tegenwoordig synoniem aan een hele lok lostrekken. Strontchagrijnig word ik ervan. Jarenlang spaarde ik om mijn lange haar terug te krijgen, nu verdwijnen ze de prullenbak in. "Laat het kort knippen," adviseren mensen. "Dan heb je minder last van haaruitval." Maar dat is voor mij geen optie. No freaking way dat ik mijn 'levenswerk' af laat knippen.
Toch is dit ook niet leuk. Helemáál niet leuk zelfs. Confronterend. Als iemand mijn haar borstelt, probeer ik niet te kijken naar wat er achter blijft in de borstel. Maar soms kom ik er niet onderuit. Als ik even een hand door mijn haar haal, aan mijn hoofd krab of gewoon op de zwarte bank zit en ineens overal lange, blonde haren zie. Ik had altijd al wel een beetje last van haaruitval, maar sinds ik prednison slik is het hopeloos. Het is dat het een goed effect heeft op de ontstekingen in mijn darmen en gewrichten, maar anders...

Mijn humeur is ook om op te schieten. Het ene moment ben ik hartstikke druk en vrolijk, het volgende moment zit ik te janken om een paar minuten later weer boos op alles en iedereen te zijn. Het 'vollemaanshoofd' wat ik begin te krijgen is ook een bekend bijverschijnsel van de prednison. Verder heeft mijn lichaam besloten dat het wel grappig is om last te krijgen van een soort opvliegers; ineens krijg ik het bloedheet, rooie kop, zweet langs m'n rug... En dan is het weer weg, net zo snel als dat het gekomen is. Tegenwoordig neem ik niet eens meer de moeite om mijn vest/trui uit te trekken als ik er één krijg, want tegen de tijd dat ik goed en wel in een shirtje zit, is de opvlieger weer pleite.
Wat ik nu nog helemaal vergeet te noemen, zijn de vreetbuien. Dát is lachen joh! Vreetbuien door de medicatie voor je darmziekte! Je wilt namelijk eten, maar dat kan niet, want dan krijg je pijn. En dat alles komt door de medicijnen die de pijn moeten gaan verlichten. Echt, goed geregeld. (valt het op dat ik weer een chagrijnige bui begin te krijgen?)

Anyway. Mensen in mijn omgeving weten inmiddels dat ik behoorlijk licht ontvlambaar ben door de medicijnen en proberen daar, zo goed en zo kwaad als het gaat, rekening mee te houden. Dat is lief. Je komt er wel achter wie je echte vrienden zijn in een situatie als deze. Mensen die, ondanks dat ik lang niet de gezelligste ben, langs blijven komen. Blijven sms'en, mailen, kaartjes sturen. Die het niet erg vinden dat je tegen ze zeikt, die er gewoon voor je zíjn. Dát zijn de beste vrienden. En zij weten zelf wel over wie ik het heb. Bedankt jongens. Jullie zijn top!

Jesse Bram (2)

Jesse

Jesse Bram

Daar is hij dan. Jesse Bram. Geboren op 2 juni om 23.40 uur. Een knulletje van 52 centimeter die mij 'tante Jennifer' maakt.

Gisterochtend om 8 uur moest Chiara in het ziekenhuis zijn om ingeleid te worden. De weeën kwamen in het begin heel snel, maar uiteindelijk heeft het toch nog de hele dag geduurd voordat de kleine ter wereld kwam. Het leek er zelfs op dat er uiteindelijk een keizersnede aan te pas moest gaan komen, maar op het laatste moment besloot de kleine man dat het toch tijd was om zijn ouders - en de rest van de familie, die thuis in spanning afwachtte - niet langer te pesten.

Stiekem ben ik wel heel blij dat het een jongetje is. Ik was al bijna 10 maanden zó stellig overtuigd van het feit dat ik een neefje zou krijgen, dat ik mezelf behoorlijk belachelijk had gemaakt als het toch een meid bleek te zijn. Maar mijn gevoel was goed. Zelfs de naam had ik min of meer goed geraden: Ik had gezegd dat het een top-20-naam zou zijn, en Bram had ik zelfs helemáál goed geraden. Niet slecht voor iemand met een namentic. Dat was dan ook het eerste wat ik, uiterst triomfantelijk, riep toen ik zijn naam hoorde. "Ik zei het! Ik zei het!"

Vanmiddag gaan we hem voor het eerst bewonderen. Het is nog bijna 2 uur rijden, dat is wel jammer. Maar ik vrees dat ik hopeloos verliefd word op dat kleine ventje als ik hem eenmaal in real life zie. Dat heb ik namelijk met alle baby's :-) En als deze over een jaartje rondloopt en mij 'tante Jennie' noemt... Wie kan dat nou níét weerstaan?

Chiara en Michiel, gefeliciteerd met de geboorte van jullie überschattige knulletje. En we komen eraan! ;-)

Nog steeds geen tante

Al 9 maanden lang wist ik het zeker: Op de 27ste zou ik tante worden van een jongetje. Dus toen mijn stiefzus uitgerekend bleek te zijn op 27 mei kon het niet meer op. Met mijn namentic had ik zelfs al wat namen in mijn hoofd die ik wel bij haar en haar man vond passen. Stiekem ook wat meisjesnamen, omdat het gewoon heel leuk is om over na te denken. Maar ik was er van overtuigd dat ik afgelopen zondag, terwijl ik op familieweekend was, gebeld zou worden met de mededeling dat ik tante was geworden.

Niet dus. Inmiddels is het woensdag, loopt m'n zus nog met een bolle toeter en is de kans dat het kindje de 27ste geboren wordt (ongeacht welke maand) verkeken. Misschien wordt het dan toch wel een meisje, maar daar wil ik nog niet aan. De kans dat ik de datum goed raad, wordt steeds groter, aangezien het aantal dagen tot ze haar gaan inleiden steeds kleiner wordt. Mijn moeder gokt nu op aanstaande vrijdag, 1 juni, maar ik zelf denk dat het na het weekend pas komt. Voor mij kan het in ieder geval niet snel genoeg gaan, het liefst word ik over vijf minuten gebeld dat de bevalling begonnen is en stappen we morgenochtend in de auto om de kleine te gaan bewonderen. Het heeft lang genoeg geduurd allemaal!

De namen waar ik op gok, heb ik tegen een aantal mensen gezegd, waaronder tegen Miek. Mocht de kleine dus inderdaad één van die namen krijgen, heb ik in ieder geval getuigen. En dan kan ik toch nog zeggen dat ik een béétje gelijk had..! (hoop ik)
Uiteraard laat ik het weten wanneer ik mezelf 'Tante Jennifer' mag noemen!

Een speciaal, klein omaatje

Gisteren was mijn oma jarig. 74 jaar werd ze. Een paar jaar geleden had ik bijna al mijn opa's en oma's nog, op 1 oma na. Nu is oma mijn enige grootouder die nog leeft. Vrij snel achter elkaar zijn ze allemaal overleden; zowel mijn echte opa's als mijn stiefopa en -oma. Daarom moet deze enige overgebleven oma toch wel extra verwend worden!
Nu is dat geen probleem, want al sinds kleins af aan ben ik helemaal gek met mijn kleine omaatje, zoals ik haar vaak noem. Regelmatig eet ik bij haar, logeer ik bij haar of neem ik haar mee naar een musical. En laat dat nou net iets zijn wat oma helemaal geweldig vindt!
Ooit, toen ik zelf nog een wat kleinere Jennifer was, ging oma eens mee naar Oebele. Zelf vond ik het een verschrikkelijk slechte musical, maar oma zat te genieten. Een paar jaar later was ik klaar met school en kreeg ik een baan. Sinds ik die baan heb, en dus ook mijn eigen geld verdien, neem ik oma regelmatig mee naar het theater. Mary Poppins, We Will Rock You, Kruimeltje, La Cage aux Folles: Oma heeft ze gezien. En iedere keer zit ze naast me te stralen. Bij We Will Rock You, op rij 0, was ze zelfs een attractie voor de cast: Zo'n oud omaatje, helemaal vooraan, die bijna nog enthousiaster meedeed dan haar kleindochter. Jullie zullen begrijpen dat ik het erg leuk vind om mijn oma mee te nemen als ze er zo van geniet. Ook als ik zelf een musicaloptreden heb zit ze altijd in het publiek.
Vanavond neem ik haar mee naar Wicked. Oma kreeg tranen in haar ogen toen ik het haar vertelde, zo leuk vindt ze het. En iedereen, of ze het nou wilden of niet, kreeg te horen van dit speciale verjaardagscadeau. Buren, familie, kennissen die belden om haar te feliciteren... Iedereen vertelde ze vol trots dat ze zondagavond naar Wicked zou gaan. Op rij 2 nog wel!
Ik heb een heel speciaal, klein omaatje. En ik hoop dat we samen van nog heel veel musicals mogen genieten!

Een wandeling in het Zuiderpark

Hee opa, dit hadden we niet afgesproken!
Pas geleden kwam ik nog bij u op bezoek in het ziekenhuis. "Wat hebben ze met u gedaan?" vroeg ik, wijzend naar de gigantische blauw-zwarte plek op uw arm. "Ach meid," wuifde u mijn bezorgdheid weg, "ik voel me voor negentig procent goed. Als die pijn in mijn zij weg is, wandel ik weer naar het Zuiderpark." Ik glimlachte. U heeft mijn hand vastgepakt en niet meer losgelaten tot het moment dat ik weer weg moest.
Eigenlijk ben ik voor u altijd 'meid' geweest. Ik vraag me serieus af of u me ooit bij mijn voornaam genoemd heeft. U was dan ook eigenlijk mijn 'stiefopa,' maar dat is zo'n naar woord. Als u het over mij had, was ik 'die meid,' en later - toen ik een vriendin kreeg - werden we 'die meiden.'
U heeft nooit moeilijk gedaan over het feit dat ik een vriendin had in plaats van een vriend. Toen mijn moeder het u vertelde, keek u haar streng aan: "Daar moeten jullie helemaal niet moeilijk over doen. In deze tijd kan dat gewoon." Daarmee was de kous voor u af. Wat nou ouderwets? Opa kon best hip zijn op z'n tijd!
Nu bent u er niet meer. Een nare ziekte verspreidde zich in uw lichaam, en toen u ook nog een longontsteking kreeg werd de situatie helemaal uitzichtloos. Die wandeling in het Zuiderpark zal er niet meer van komen.
Weltrusten, opa. U heeft uw rust verdiend.

Tante Jennie

Afgelopen zaterdag kreeg ik leuk nieuws te horen: Mijn stiefzus is zwanger! Dat betekent dus dat ik tante wordt. Aangezien ik gek ben op kinderen, was dat voor mij hartstikke leuk nieuws. Zo'n kleintje in de familie lijkt me geweldig!
Uiteraard werden meteen mijn beste vriendinnetjes op de hoogte gesteld, die allemaal lekker enthousiast reageerden. Jeske stuurde me meteen via Facebook een link naar een website over tantes, en tips om je positie als favoriete suikertante veilig te stellen. Wisten jullie dat daar zelfs een heel boek over bestaat?
Eigenlijk besefte ik dat hele 'tante-gedoe' pas een paar uur later, toen we weer in de auto naar huis zaten. Meteen schoot me de vraag te binnen: Hoe moet die kleine frummel mij gaan noemen? 'Tante Jennifer' klinkt toch niet? Stress alom, en dat terwijl die kleine nu nog niet meer dan 5 centimeter groot is. Ik weet niet meer wíé er met de oplossing kwam, maar uiteindelijk hielden we het op 'Tante Jennie.' In elk geval als het kind nog een kléín kind is, tegen de tijd dat het te oud wordt om 'Tante Jennie' te zeggen verzinnen we wel weer wat anders. 'Tante Jen,' of desnoods gewoon 'Jennifer.'
Hoe dan ook: Ik ben enthousiast. Rond 25 mei is het zo ver. Dan word ik 'tante Jennie!'

Op ieder potje past een dekseltje

Soms kom je er ineens achter wie je echte vrienden zijn. Bijvoorbeeld als je langdurig ziek bent en niet meer zoveel afspraken kunt maken als voorheen, maar ook als je een andere geaardheid blijkt te hebben dan waar de meeste mensen vanuit gaan.
Ook ik heb dat meegemaakt. Vriendinnen die zich ineens niet meer om wilden kleden als ik in de kamer was (alsof iemand die toevallig lesbisch is, op álle vrouwelijke figuren vallen), maar gelukkig ook hele lieve reacties. De grappigste reactie was met stip: "Dat kan niet! Je hebt lang haar!" Eigenlijk kwam het erop neer dat bijna niemand het aan zag komen. Alleen vriendin/collega Sas had het vrij snel door, maar dat was misschien een beetje mijn eigen schuld. Als ze vroeg hoe het stond met mijn liefdesleven had ik het nooit over een hij/zij, maar altijd over 'die persoon'. Eigenlijk vond ik het ook niet nodig om het aan de grote klok te hangen, ook omdat ik niet wist hoe mijn collega's erop zouden reageren. Maar op een gegeven moment kwam voor mij het punt dat ik dacht: Als iemand me ernaar vraagt, zeg ik het gewoon. En zo kwam het dat steeds meer collega's er achter kwamen, eigenlijk nog voordat mijn directe familie het wist. Misschien was het toch nog 'veilig,' collega's staan redelijk ver van je af, ookal zie je ze dagelijks. Nu weten de meeste collega's het wel (zoiets gaat wel als een lopend vuurtje op een afdeling met grotendeels vrouwen :-)) en eigenlijk heb ik op het werk niet veel negatieve reacties gekregen. Dat viel me 100% mee. Nu worden er zelfs grapjes over gemaakt. "Jaja, kleine potjes hebben grote oren. Oh, sorry Jen!" Ook mijn familie reageerde positief. Er zal vast wel achter mijn rug om over me gepraat worden, maar dat zal vanzelf wel minder worden als iedereen er eenmaal aan gewend is dat ik een vriendin heb in plaats van een vriend.
Al met al ben ik vrienden kwijtgeraakt en heb ik er vrienden bijgekregen, soms zelfs uit een heel onverwachte hoek. Toch leuk dat mensen van wie je het niet verwacht, je soms het meeste accepteren zoals je bent.

Sims marathon!

Laatst blogde ik al over mijn Sims-verslaving. Dit bracht me nog op een leuke herinnering van een jaar of twee geleden, namelijk: Sims marathons!
Er was een tijd waarin mijn (stief)zus en ik he-le-maal verzot waren op De Sims. Dat we samen met onze laptops in de woonkamer gingen zitten, met zakken chips en snoep, een paar blikjes energydrink en De Sims. En dan kijken tot hoe laat we het volhielden.
Soms begonnen we al om 2 uur 's middags, maar ook wel eens om een uurtje of 8 's avonds. Vaak met het plan om tot diep in de nacht te simsen, echter gaven we dan tegen een uurtje of twaalf al op. Ik herinner me wel één keer dat we het tot na tweeën volhielden. Ik geloof dat we toen zo'n 5 blikjes energiedrank per persoon achterover hadden geslagen, en zoveel spekkies en chips door elkaar aten dat we uiteindelijk moe en misselijk onze bedden in zijn gerold.
Inmiddels is zij getrouwd en het huis uit, maar ik ben van plan om vanavond weer eens een Simsmarathon te houden. In m'n eentje weliswaar. Ik ben benieuwd hoe lang ik het volhoud!

We'll remember... Forever

Vandaag is het de verjaardag van mijn opa. Helaas is hij er niet meer, maar hem kennende voelt hij zich nu heel interessant omdat ik een blogje aan hem wijdt! ;-)
Opa, maak er een feestje van daarboven!

* 24 september 1936 - † 16 november 2009

"Pyramidenkogel"

Vanochtend toen ik wakker werd, moest ik ineens aan de "Pyramidenkogel" denken. Een toren in Karinthië, Oostenrijk, waar we een paar keer op vakantie zijn geweest.
Binnen 24 seconden ga je met de lift naar boven, 43 meter boven de grond. Er zijn 3 platforms, de hoogste op 56 meter, waar je met een trap naartoe kunt. Het uitzicht is prachtig, je hebt een wijds uitzicht over de Wörthersee, als het tenminste een beetje helder weer is.
We zijn regelmatig de Pyramidenkogel op geweest en hebben telkens weer genoten van het uitzicht. Met onze Kärnten kaarten (een kortingspas die op attracties en bezienswaardigheden in Karinthië korting geeft) mochten we namelijk één keer per dag gratis naar boven.
Er is een dag geweest dat we in Oostenrijk zaten en dat het regende. En niet zomaar een beetje regen, maar echt een ongelofelijke plensbui die de hele dag aanhield. Maar mijn vader, moeder, neefje (die ook in Oostenrijk zat) en ik hadden geen zin om de hele dag binnen te zitten. Toen kwam mijn vader op het idee: Waarom gaan we niet naar de Pyramidenkogel?
Zo gezegd, zo gedaan. Uiteraard was er verder niemand, en de man achter het loket schudde met zijn hoofd: "Je ziet niks, het is alleen maar nevel." In het Duits uiteraard. "Das macht nicht aus." antwoordde mijn vader - in enigszins gebrekkig Duits - "Wir haben Kärntencards!" Met een demonstratief gebaar legde hij de vier passen voor de man neer. Die haalde zijn schouders op en schoof ons vier kaartjes toe.
Toen we eenmaal boven waren, moesten we toegeven dat de man gelijk had. Je zag werkelijk niks, het was net alsof we in een grote, witte wolk stonden. Een natte wolk, dat wel. Want we waren natuurlijk meteen zeiknat.
Toch is dit één van de leukste vakantieherinneringen die ik heb. Hoe we daar, met zijn vieren, dansten in de regen. Terwijl die man beneden in het loket waarschijnlijk nog steeds met zijn hoofd zat te schudden.