Food cravings

Iedereen heeft er wel eens last van: Niet kunnen stoppen met eten tot die rol koekjes, die zak snoepjes of dat doosje chocolaatjes op is. En dan achteraf natuurlijk een huge schuldgevoel. Maarja, af en toe moet het kunnen...
Waar kunnen jullie nou écht niet vanaf blijven? Ik heb mijn vijf grootste food cravings op een rijtje gezet!

Postcrossing

Afgelopen maandag vroeg ik me op Facebook af, of Postcrossing wat voor mij zou zijn. Ik had er al meerdere keren over gelezen. Het idee om post van over heel de wereld te ontvangen, leek me super leuk! Zeker nu ik veel thuis zit, word ik altijd vrolijk van kaartjes.
Nadat meerdere FB-vriendjes zeiden dat ze het écht wat voor mij vonden, heb ik besloten me aan te melden.

De eerste avond trok ik meteen twee adressen, vol spanning waar mijn eerste twee kaartjes naartoe zouden gaan. Bij de eerste dacht ik 'mwah': Kaartje numero uno zou gaan naar Duitsland. Niet zo exotisch als ik me had voorgesteld. Met deze man had ik weinig gemeenschappelijke interesses, en hij wilde eigenlijk het liefst gewoon een 'standaard' ansichtkaart met typisch Hollandse dingen erop. Saai, zeker omdat ik net zulke leuke, fleurige en grappige kaarten gevonden had! Ik besloot een beetje dwars te zijn en een kaart te sturen van een grote zee, waar enkel de vlag van Nederland nog bovenuit stak. 'Greetings from Holland!' stond erop, met daaronder klein: 'Anno 2020.' Het is nog verdomd lastig om een kaart vol te schrijven aan iemand met wie je totaal geen gemeenschappelijke interesses heb! Dus blaatte ik een end weg over hoe leuk ik het vond dat dit mijn eerste Postcrossing-kaart was. En wanneer je iets groter schrijft dan normaal, is die kaart zo vol!
Toen die klaar was, drukte ik opnieuw op de knop om een adres te krijgen. Nu werd ik al iets enthousiaster. Kaart nummer 2 ging naar een meisje uit Rusland, van ongeveer mijn leeftijd. Een meisje met de droom om model te worden, die graag even haar foto's liet zien. Ik was een beetje sceptisch, maar de foto's waren prachtig en het meisje zelf kwam in haar profiel heel leuk over. Binnen no-time was de kaart die ik aan haar schreef, vol. Beide kaarten gingen dinsdag meteen op de post.

Gisteravond besloot ik nog een adres te trekken. Mijn moeder had een tas tevoorschijn getoverd waar nog een hoop leuke ansichtkaarten uit kwamen, dus het maakte niet zoveel uit dat mijn bestelling van FunnyCard nog niet binnen was.
Er kwam een adres uit Wit-Rusland tevoorschijn. Aan de username te zien was het een meisje van 14. Ik klikte door naar haar profiel om wat meer over haar te weten te komen, maar... Niks. Fijn. Wat moet je schrijven aan iemand waar je werkelijk NIETS van weet?! Gelukkig stond haar naam dan nog bij het adres, anders had ik d'r aan moeten spreken met haar nickname. Ik besloot voor dezelfde tactiek te gaan als bij de Duitse man waar ik weinig mee had; een eind weg schrijven over koetjes en kalfjes. Ik koos een grappige Boomerang-kaart van een roze indiaantje uit. Ik heb al gemerkt dat ik een bitch ben wat dat betreft: Als iemand geen moeite in z'n profiel steekt, steek ik er geen moeite in om een speciale kaart voor hen uit te zoeken.
Ik had de smaak nu wel te pakken en besloot een vierde adres op te vragen. Dit was een makkie; er stond weinig in het profiel van deze Poolse, maar wát erin stond, daar kon ik wel wat mee. Tevens schreef ze dat ze álle postkaarten leuk vond, dus koos ik er eentje uit die ik ook leuk zou vinden: Een cupcake. Ze woonde in een plaats waar ik ooit met school heen zou gaan voor een uitwisselingsproject, maar omdat ik naar een ander niveau ging, is dat niet doorgegaan. Ik wist dus wel het één en ander over haar woonplaats, wat ik haar enthousiast vertelde. Kaart versierd met kleurtjes en stickertjes, en ook die was klaar.

Deze twee kaarten waren net op de post, toen ik dacht: Waarom ook niet?! Je mag, als beginnende Postcrosser, maximaal 5 kaarten tegelijk sturen. Enthousiast vroeg ik ook adres nummer 5 op. Een jongedame uit Oekraïne, wiens profiel me helemaal enthousiast maakte. Er stond een heel verhaal over haar, haar hobbies, wat voor kaarten ze graag krijgt. Gelukkig had ik één kaart liggen waar bijna al haar wensen in naar voren kwamen: Een surfende koe! De kaart was te klein voor alles wat ik erop wilde zetten, en omdat ik er per sé nog stickers bij wilde plakken (want daar hield ze van), hoop ik dat het postkantoor nog een plek vindt waar ze kunnen stempelen :-P

Nu is het wachten geblazen, tot mijn eerste kaart arriveert. Iedere kaart heeft een registratiecode, en zodra de ontvanger deze invoert op de site van Postcrossing, kan ik weer een nieuwe kaart versturen. Zodra mijn eerste kaart is aangekomen, zal mijn adres ook in de grote adressen-bak terecht komen. Een andere Postcrosser zal dan mijn adres krijgen, en hopelijk krijg ik dan snel een leuk kaartje terug! Ik hou jullie op de hoogte!

Song Pop

Sinds een paar dagen weer een nieuwe verslaving erbij: Song Pop. Een relatief nieuw spel voor op de iPhone/iPad (maar volgens mij kun je het zelfs via de pc spelen). Het heeft veel weg van Draw Something, vooral de layout is vrijwel hetzelfde.
Het idee is dat je een categorie kiest (bijv. 80's, Classic Rock of Modern Hits). Binnen die categorie krijg je vijf muzikale fragmenten te horen, waarbij je zo snel mogelijk de titel of uitvoerend artiest moet aanklikken. Je speelt tegen vrienden of random tegenstanders, die dezelfde fragmenten te horen krijgen. Wie de meeste antwoorden goed heeft binnen de kortst mogelijke tijd, wint. Bij winst krijg je 3 muntjes, bij verlies 1. Naarmate je in een bepaalde categorie vaker nummers goed raadt, unlock je meer nummers. En met de verdiende munten kun je zelfs hele nieuwe categorieën kopen.

Op dit moment is het echt een verslaving. Telkens even kijken of er al iemand teruggespeeld heeft. Maar ik vraag me af of het wel leuk blijft. Inmiddels ken ik wel bijna alle liedjes die voorbij komen, dus wie vaak genoeg speelt zal vanzelf gaan herkennen dat een bepaald fragment van een bepaalde artiest is, zelfs als je het nummer eigenlijk niet kent.
Over een paar weken zal ik nog wel eens bloggen over dit spel, kijken of het me dan nog steeds zo in zijn ban heeft!

Spelen jullie ook Song Pop?

Flower by Kenzo

Jullie zijn geen beauty-blogjes van mij gewend, dat weet ik. Ik ben ook niet zo'n beauty-type. Maar mijn favoriete geurtje verdient gewoon een plekje op mijn blog!

Flower by Kenzo

Laat ik beginnen met het flesje. ER STAAT EEN KLAPROOS OP! Iedereen die mij ook maar een béétje kent, weet dat klaprozen mijn favoriete bloemen zijn. Als ik een klaproos zie, moet ik er een foto van maken. Ik word dus ook gewoon blij als ik het flesje zie. Op het flesje zelf staat het steeltje van de klaproos, en op de dop staat de roos zelf. Dat is wel tic-opwekkend, want uiteraard moet de dop er altijd precies recht op zitten zodat er geen knik in de steel zit =P Maar wie mij kent, weet dat dat ook typisch iets voor mij is.

De geur is zo lekker dat ik zelfs nu, terwijl ik ziek zit te wezen in mijn pyjama, af en toe stiekem wat op mijn polsen doe. Gewoon om te snuffelen. Het ruikt heerlijk zoet, maar niet té. Ik kan de geur niet goed omschrijven, maar het is gewoon ontzettend een Jenna-geurtje <3 Ik word er heppie van. Ik ruik het ook altijd meteen als er iemand voorbij loopt met dit geurtje op. Het is een heel typisch, herkenbaar luchtje.

Ik gebruikte voorheen alleen Scarlett van Cacharel, maar sinds ik Flower ontdekt heb vorig jaar, moet ik toegeven dat Scarlett niet veel meer gebruikt wordt. Dusse: Aanrader! :-)

Jesse Bram

Daar is hij dan. Jesse Bram. Geboren op 2 juni om 23.40 uur. Een knulletje van 52 centimeter die mij 'tante Jennifer' maakt.

Gisterochtend om 8 uur moest Chiara in het ziekenhuis zijn om ingeleid te worden. De weeën kwamen in het begin heel snel, maar uiteindelijk heeft het toch nog de hele dag geduurd voordat de kleine ter wereld kwam. Het leek er zelfs op dat er uiteindelijk een keizersnede aan te pas moest gaan komen, maar op het laatste moment besloot de kleine man dat het toch tijd was om zijn ouders - en de rest van de familie, die thuis in spanning afwachtte - niet langer te pesten.

Stiekem ben ik wel heel blij dat het een jongetje is. Ik was al bijna 10 maanden zó stellig overtuigd van het feit dat ik een neefje zou krijgen, dat ik mezelf behoorlijk belachelijk had gemaakt als het toch een meid bleek te zijn. Maar mijn gevoel was goed. Zelfs de naam had ik min of meer goed geraden: Ik had gezegd dat het een top-20-naam zou zijn, en Bram had ik zelfs helemáál goed geraden. Niet slecht voor iemand met een namentic. Dat was dan ook het eerste wat ik, uiterst triomfantelijk, riep toen ik zijn naam hoorde. "Ik zei het! Ik zei het!"

Vanmiddag gaan we hem voor het eerst bewonderen. Het is nog bijna 2 uur rijden, dat is wel jammer. Maar ik vrees dat ik hopeloos verliefd word op dat kleine ventje als ik hem eenmaal in real life zie. Dat heb ik namelijk met alle baby's :-) En als deze over een jaartje rondloopt en mij 'tante Jennie' noemt... Wie kan dat nou níét weerstaan?

Chiara en Michiel, gefeliciteerd met de geboorte van jullie überschattige knulletje. En we komen eraan! ;-)

Nog steeds geen tante

Al 9 maanden lang wist ik het zeker: Op de 27ste zou ik tante worden van een jongetje. Dus toen mijn stiefzus uitgerekend bleek te zijn op 27 mei kon het niet meer op. Met mijn namentic had ik zelfs al wat namen in mijn hoofd die ik wel bij haar en haar man vond passen. Stiekem ook wat meisjesnamen, omdat het gewoon heel leuk is om over na te denken. Maar ik was er van overtuigd dat ik afgelopen zondag, terwijl ik op familieweekend was, gebeld zou worden met de mededeling dat ik tante was geworden.

Niet dus. Inmiddels is het woensdag, loopt m'n zus nog met een bolle toeter en is de kans dat het kindje de 27ste geboren wordt (ongeacht welke maand) verkeken. Misschien wordt het dan toch wel een meisje, maar daar wil ik nog niet aan. De kans dat ik de datum goed raad, wordt steeds groter, aangezien het aantal dagen tot ze haar gaan inleiden steeds kleiner wordt. Mijn moeder gokt nu op aanstaande vrijdag, 1 juni, maar ik zelf denk dat het na het weekend pas komt. Voor mij kan het in ieder geval niet snel genoeg gaan, het liefst word ik over vijf minuten gebeld dat de bevalling begonnen is en stappen we morgenochtend in de auto om de kleine te gaan bewonderen. Het heeft lang genoeg geduurd allemaal!

De namen waar ik op gok, heb ik tegen een aantal mensen gezegd, waaronder tegen Miek. Mocht de kleine dus inderdaad één van die namen krijgen, heb ik in ieder geval getuigen. En dan kan ik toch nog zeggen dat ik een béétje gelijk had..! (hoop ik)
Uiteraard laat ik het weten wanneer ik mezelf 'Tante Jennifer' mag noemen!

Het lepel-mysterie

Al jaren vraag ik het me af, maar nog nooit heb ik eraan gedacht om het uit te zoeken. Totdat mijn stiefbroertje vandaag fluimicil nodig had, en ik mijn moeder hoorde zeggen: "Niet met een ijzeren lepel roeren." Nu zijn er al een tijdje geen ijzeren lepels meer, maar roestvrijstalen. Dat was echter niet wat mijn aandacht trok. "Waarom niet?" vroeg ik meteen. "Wat maakt het uit waarmee je roert?" "Ja, dat weet ik niet. Het staat op de verpakking. Ik roer altijd met de plastic achterkant van de lepel."

Al jaren snap ik niet waarom er op het etiket van bijvoorbeeld potten appelmoes of potjes babyfruit, aangegeven staat dat je een houten of plastic lepel moet gebruiken om het uit te scheppen. Maar dat ik het nu zelfs bij fluimicil tegenkwam, zonder te weten waaróm, daar kon ik niet tegen. Dus startte ik mijn zoektocht.
Ik vond veel theorieën van mensen die het zich - net als ik - afvroegen. Altijd fijn om te weten dat ik niet de enige idioot ben die over zulke dingen nadenkt :-) Op zich was het allemaal best geloofwaardig, de smaak zou veranderen als je een rvs lepel gebruikte, of er zou zink vrijkomen. Sommige mensen opperden dat het te maken had met de warmte, maar dat zou weer niet opgaan voor appelmoes en fluimicil.

Na een vrij lange zoektocht stuitte ik op dit topic van het FOK-forum. Daar was iemand die de exacte reden wilde weten en uiteindelijk HAK een mailtje heeft gestuurd. De reactie van HAK gaf uitsluitsel. Ik citeer:

Wanneer het produkt met een metalen lepel uit de pot wordt geschept kan het gebeuren dat de lepel tegen de bodem tikt. Het is helaas mogelijk dat hierdoor een stukje glas loslaat van de bodem. Dit kan voorkomen worden door een houten of kunststof lepel te gebruiken.

Deze waarschuwing is dus alleen bedoeld om glasklachten te voorkomen, en heeft niets te maken met het produkt zelf. We zetten het tegenwoordig standaard op alle etiketten van onze produkten.

Teleurstellend antwoord, vind ik persoonlijk. Ik had iets spectaculairs verwacht. Eigenlijk dekken ze zichzelf dus in, voor die kans van één op een miljard dat er toevallig een stukje glas meekomt. Want mij is dat nog nooit gebeurd, en eerlijk is eerlijk: Ik heb nog nooit een houten of plastic lepel gebruikt bij het scheppen/roeren, altijd een rvs. En ik leef nog steeds :-)

CastleVille

Sinds een paar dagen ben ik compleet verslaafd. Niet aan een musical of chocola deze keer :-) Maar aan een CastleVille, een online spelletje op Facebook.
Eigenlijk ben ik niet zo van de spelletjes op Facebook. Ooit speelde ik Wild Paradise en Sims Social, maar ik was het al vrij snel zat. Steeds moest je meer vrienden overhalen om dat spel te spelen, zodat jij weer een level omhoog kunt of wat extra 'energy' krijgt. Ook werd ik een beetje moe door de berichten die telkens automatisch op je wall verschenen. Dit samen zorgde ervoor dat ik na hooguit een paar weken alweer de 'delete'-knop aanklikte.
Ik moet zeggen dat CastleVille me tot nu toe reuze meevalt. Er gaan geen dieren of sims dood als je het een paar dagen niet speelt, in tegenstelling tot eerder genoemde spellen. En de spam op je wall is ook minder dan verwacht. Af en toe is het wel nodig om mensen daarmee lastig te vallen maar dat probeer ik zoveel mogelijk te beperken, en zodra ik de betreffende quest heb voltooid verwijder ik deze meteen weer van mijn prikbord. Op die manier worden mensen niet gek van al die berichten op hun overzicht, iets wat mij ook altijd enorm irriteert.
Al met al heb ik er een nieuwe verslaving bij. Ik weet nog niet hoe lang deze verslaving duurt, maar op zich vind ik CastleVille wel een aanrader als je een leuk Facebook spelletje wilt spelen.

Wie is de Mol?

Vanavond begint het weer: Wie is de Mol. Een nieuw seizoen, nieuwe kandidaten en natuurlijk ook een nieuwe Mol.
Voorgaande jaren was ik erg fanatiek met het volgen van deze serie. Ik was niet de enige: Vele enthousiaste kijkers en 'Molloten' volgden de vorige seizoenen, compleet paranoia op zoek naar hints en aanwijzingen. Vroeg of laat kreeg iedereen wel last van tunnelvisie, want natuurlijk moest juist de kandidaat die zíj op het oog hadden De Mol zijn. De weken tot de spannende ontknoping waren er veel mensen helemaal in de ban van de Mol!
Nu er een nieuw seizoen begint, denk ik wat meer na over het vorige seizoen. En vooral alles daaromheen. Hoe ik, de dag na het vertrek van 'mijn Mol,' halsoverkop naar Rotterdam ging. Om het meisje te ontmoeten wat nu mijn vriendinnetje is. Dat is al bijna een jaar geleden. Bizar, hoe zoiets moois voort kan vloeien uit een tv serie, en het samen verdenken van een kandidaat.
Ik ben benieuwd wat dit seizoen brengt! Zal de Mol inderdaad degene zijn die ik al vanaf het begin verdenk? Of heeft deze reeks een verrassing in petto? Over een week of 10 weten we het!

Victor, Vincent, Valentijn...

Al geruime tijd sta ik op de wachtlijst bij een goede hamstery, Grigio Mara. Zeker als je op zoek bent naar een hamstertje om mee te fokken, kost het nu eenmaal veel tijd. En als je dan ook nog eens zo'n perfectionist bent als ondergetekende... Tsja.

Een aantal weken geleden was het zo ver: Het nestje waaruit ik een uk zou krijgen, werd geboren. Ik was meteen enthousiast, het nestje zou mijn favoriete hamsterkleur (zilvergrijs!) bevatten en ook nog langharig worden.

Toen kwam echter het moeilijkste gedeelte: Een naam verzinnen. Ik had wel een paar namen in mijn hoofd, maar omdat het het V-nestje van de hamstery was, moest ik verder op zoek. Geen enkele naam die ik in gedachten had begon namelijk met de V. Ook mijn vriendinnetje werd getackeld, wat vond zíj nou een mooie naam voor onze hamsterbaby? Het was nog een heel karwei maar toen dé naam voorbij kwam, waren we het eigenlijk direct eens.

Védor.

Foto gepikt van hamstery Grigio Mara.

Sims stamboom (2)

Even een update van mijn sims stamboom, omdat ik inmiddels alweer een stukje verder ben.
Generatie 1:Misa & Mick
> Jolein, Jilles

Generatie 2:Jilles & Ashley (gescheiden)
> Noach
Jilles & Seraphina
> Nieve, Nessa
Generatie 3:Nessa & Helmut
> Bjarne, Brent
Generatie 4:Brent & Keana
> Liam, Luka, Loïs, Levi
Generatie 5:Loïs & Akira (gescheiden)
> Ise, Iva
Loïs & Fien
Generatie 6:Ise & Norman
> Florine, Finette, Ference, Faralde
Generatie 7:Florine & Ramiro (gescheiden)
> Anna

Generatie 8:Anna & Jomme
> David, Dion
Generatie 9:
David & Lia
> Espen, Ella, Evita, Emanuël, Edine
Generatie 10:Edine & Evan (gescheiden)
> Viënne, Védor, Volcan

Generatie 11:Viënne & Abraham
> Trevor, Tristan, Tracey
Generatie 12:
Tracey & Andrew
> Parcifal, Philippine
Generatie 13:Parcifal & Kirstin
> Gloria, Gwendolyn, Genevieve
Generatie 14:Genevieve & Marius
> Zjuul, Zara

Legacy challenge

Een site die ik dagelijks bezoek is deze. Iedere dag snuffel ik even rond en lees ik de nieuwste legacies die erop staan. Want daar gaat het om: Legacy challenges van De Sims.
Al vanaf dat De Sims 2 net uit was, speel ik fanatiek deze challenges. Het doel is om - zonder cheats te gebruiken - een familie van 10 generaties te krijgen. Dit is lastiger dan het klinkt, want zeker in het begin van de legacy hebben je sims weinig geld en is het lastig om die verwende pixels gelukkig te houden. Beginnen met één sim valt mee, het vinden van een geschikte partner wordt al iets lastiger. Als deze gevonden is laat je ze trouwen, en ineens heb je twee sims om voor te zorgen. Maar buiten de nadelen heb je ook een groot voordeel: Zodra je beide sims laat werken, krijg je een dubbel salaris. En zeker in de eerste fase van een legacy is het verdienen van geld belangrijk.
De ellende begint pas écht zodra er een kleintje op komst is. De zwangerschap vergt veel van een vrouwelijke sim, ze krijgt zwangerschapsverlof - wat weer minder inkomsten betekent - en haar humeur daalt waar je bij staat. Terwijl de man zich het leplazarus werkt, spendeert de zwangere vrouw haar dagen voornamelijk boven het toilet. Ze wordt langzaam dikker en op een dag schreeuwt ze ineens het huis bij elkaar: Ze moet bevallen.
Een babysim is niet zoveel extra werk. Je koopt een wiegje - in de eerste generatie(s) waarschijnlijk de goedkoopste -, verschoont af en toe een luier of geeft een flesje. Je denkt: Oh, dit valt best mee! Maar dat verandert snel na de eerste verjaardag van je oogappeltje.
Peutersims zijn de meest veeleisende creaties van Electronic Arts. Ze moeten leren lopen, praten en zindelijk worden, maar hebben ook speelgoed en vooral véél aandacht nodig om ze enigszins gelukkig te houden. Op dit punt in de gemiddelde legacy wordt de speler langzaam gek gemaakt, wat alleen maar erger wordt wanneer er meer baby's bij komen.
Vanaf het moment dat de peuter opgroeit tot een kind, gaat het steeds beter. Een kind moet huiswerk maken, maar kan al aardig helpen door bijvoorbeeld dingen op te ruimen of cupcakes te bakken en te verkopen. Een tiener kan een baantje nemen om zo bij te dragen aan het familiekapitaal, en voor je het weet is je tweede generatie alweer volwassen.
Al met al is het een irritante, frustrerende, maar wel heel leuke uitdaging! Een aanrader voor iedere liefhebber van De Sims. Ook ik ga er binnenkort weer eentje beginnen, tegen beter weten in. Misschien post ik hem wel online. In dat geval kunnen jullie een linkje van me verwachten.
Ben jij ook aangestoken met het legacy-virus en houd je het bij op internet? Laat je link achter, ik lees het graag!

Scrabble is hip!

Een kleine twee weken geleden las ik dit bericht. Ik - als echte iPhone-verslaafde - kon me er niks bij voorstellen. Woordspelletjes spelen in een café? Het zou niet eens in me opkomen. Zou het echt zo'n verslavend spel zijn? Ik besloot de proef op de som te nemen en 'Wordfeud' te installeren op mijn iPhone.
Een beetje sceptisch begon ik mijn eerste spelletje. Het begon al goed, ik kreeg alleen maar irritante medeklinkers zoals de q, w en z. Mijn eerste spel begon ik dus door op 'Pass' te klikken. Met een zucht wachtte ik af tot mijn tegenstander een woord legde, maar toen dat me te lang duurde begon ik een nieuw spel. En nog één. En nog één. Al gauw had ik 9 verschillende spellen open staan en was ik fanatiek mijn letters door elkaar aan het husselen om de mooiste woorden te krijgen. 'Cetera,' 'wegens,' 'missie,' 'sobere'... En dat zijn dan nog maar enkele voorbeelden.
Conclusie: Het is inderdaad verslavend. Nu, ruim anderhalve week verder, check ik op elk vrij moment of ik nog een spelletje open heb staan. En het leukste komt nog: Ik heb mijn collega's ook aangestoken! Op dit moment heb ik een heuse Wordfeud-war met twee van mijn collega's. Nou, ik ga deze blog afronden, en kijken of ik ze kan inmaken!

Sims stamboom

Gewoon omdat ik het leuk vind; hier de stamboom van mijn simsfamilie waar ik nu mee speel. Uit elke generatie kies ik één kind uit waarmee ik verder speel, de rest laat ik (als ze volwassen zijn) verhuizen. Bij elke generatie kies ik een letter uit het alfabet, waarna ik alle kinderen die geboren worden een naam geef met die beginletter.
Generatie 1:Misa & Mick
> Jolein, Jilles

Generatie 2:Jilles & Ashley (gescheiden)
> Noach
Jilles & Seraphina
> Nieve, Nessa
Generatie 3:Nessa & Helmut
> Bjarne, Brent
Generatie 4:Brent & Keana
> Liam, Luka, Loïs, Levi
Generatie 5:Loïs & Akira (gescheiden)
> Ise, Iva
Loïs & Fien
Generatie 6:Ise & Norman
> Florine, Finette, Ference, Faralde
Generatie 7:Florine & Ramiro (gescheiden)
> Anna

Generatie 8:Anna & Jomme
> David, Dion
Generatie 9:
David & Lia
> Espen, Ella, Evita, Emanuël, Edine
Generatie 10:Edine & Evan (gescheiden)
> Viënne, Védor, Volcan

Generatie 11:Viënne & Abraham
> Trevor, Tristan, Tracey
Generatie 12:
Tracey & Andrew
> Parcifal, Philippine

Sims marathon!

Laatst blogde ik al over mijn Sims-verslaving. Dit bracht me nog op een leuke herinnering van een jaar of twee geleden, namelijk: Sims marathons!
Er was een tijd waarin mijn (stief)zus en ik he-le-maal verzot waren op De Sims. Dat we samen met onze laptops in de woonkamer gingen zitten, met zakken chips en snoep, een paar blikjes energydrink en De Sims. En dan kijken tot hoe laat we het volhielden.
Soms begonnen we al om 2 uur 's middags, maar ook wel eens om een uurtje of 8 's avonds. Vaak met het plan om tot diep in de nacht te simsen, echter gaven we dan tegen een uurtje of twaalf al op. Ik herinner me wel één keer dat we het tot na tweeën volhielden. Ik geloof dat we toen zo'n 5 blikjes energiedrank per persoon achterover hadden geslagen, en zoveel spekkies en chips door elkaar aten dat we uiteindelijk moe en misselijk onze bedden in zijn gerold.
Inmiddels is zij getrouwd en het huis uit, maar ik ben van plan om vanavond weer eens een Simsmarathon te houden. In m'n eentje weliswaar. Ik ben benieuwd hoe lang ik het volhoud!

Soel soel!

Het computerspel dat ik het vaakst speel, is zonder twijfel de Sims. Ik raakte hieraan verslaafd als een nog redelijk klein Jennifertje, toen het nog gewoon 'Sims' heette. Inmiddels heb ik ook Sims 2 en natuurlijk Sims 3, inclusief alle uitbreidingspakketten. Accessoirepakketten doe ik niet aan, dat vind ik zo zonde van mijn geld!
Helaas heeft EA bij het maken van de Sims 3 - en uitbreidingen - een paar steekjes laten vallen. En ze nemen niet de moeite om dit op te lossen. Het spel barst van de bugs, die het spelen een stuk lastiger en minder leuk maken.
Ik probeer altijd zoveel mogelijk generaties te krijgen bij mijn families, maar door een hele vervelende bug worden de sims in die familie niet meer ouder. Conclusie: 11 generaties waar ik nu niets meer mee kan, omdat ik het spelen met cheats gewoon stukken minder leuk vind.
Een ander voorbeeld: Gistermiddag liet ik het gezin waar ik nu mee speel (een jongvolwassen man en vrouw) een kindje maken. Toen de vrouw een buikje begon te krijgen, dacht ik: Laat ik de babykamer alvast inrichten! Niet dus. Toen ik bijna klaar was met inrichten, besloot mijn spel vast te lopen. Ik kon niets anders meer dan afsluiten zonder op te slaan, waardoor mijn hele kamer - én de zwangerschap van de vrouw! - weer foetsie was.
Dit soort dingen zorgen er toch voor dat ik het plezier in het spelen toch langzaam kwijt begin te raken. Want om de vijf minuten opslaan, wat overigens ook erg lang duurt, is niet echt handig als je lekker in het spel zit. Nu heeft EA wel een paar patches uitgebracht, maar helaas zorgen die alleen maar voor meer irritaties en ergernissen. Er komen alleen maar meer fouten in het spel. En in plaats van die oplossen, blijven ze maar nieuwe uitbreidingspakketten op de markt brengen. Die zitten - natuurlijk - ook weer vol met bugs en fouten. Maargoed, ik als diehard Sims fan blijf hopen dat het beter wordt. En blijf de uitbreidingen kopen.
Dom? Misschien wel. Maar kom op: Je bent verslaafd of je bent het niet!

Rock on!

Ik ben een heuse musicaljunk en kan maanden tot jarenlang treuren om een gestopte musical. Het meest recente voorbeeld is 'We Will Rock You.' Op 13 augustus van dit jaar viel het doek voor deze spetterende rockmusical, en hoewel de meningen van het publiek niet altijd even positief waren was deze musical voor mij hét hoogtepunt van het afgelopen jaar.
Stond mijn vorige persoonlijk record aan musicalbezoeken op 15 (Tarzan!), bij We Will Rock You ben ik daar ruim overheen gegaan. Op de laatste dag dat deze show in Utrecht draaide, zag ik hem voor de 25ste keer.
Veel mensen verklaren me voor gek, maar voor mij is het bezoeken van een musical een moment van totale ontspanning. Ik kom er standaard vrolijk en weer helemaal 'opgeladen' vandaan, zeker als een musical zo sprankelend en energiek is als We Will Rock You. En waar sommige mannen elke zondagavond kijken naar mannetjes die achter een bal aanrennen (ik ben geen voetbalfan...), ga ik meerdere keren naar dezelfde musical.
'Dat is toch steeds hetzelfde, waarom moet je er dan zo vaak heen?' is de vraag die ik standaard krijg. Het antwoord is simpel: Er zijn NOOIT 2 shows hetzelfde. Altijd is er nét een andere cast, worden er nét iets andere grapjes gemaakt of improviseert een acteur wat bij het script. Ook zie je telkens weer dingen die je nooit eerder waren opgevallen; iemand uit het ensemble die een gekke bek trekt of twee mensen op de achtergrond die een onderonsje hebben.
Omdat ik zelf musicalles volg, vind ik het ook erg interessant om op bijvoorbeeld zangtechnieken te letten. Een beetje spieken bij de professionals kan geen kwaad!
Natuurlijk hoeft niet iedereen mijn mening te delen, maar ik geniet van het bezoeken van musicals. Hopelijk heb ik nu voor iedereen een beetje duidelijk kunnen maken waaróm.